26 รายงานการศึกษาวิจัย การเลือกปฏิบัติในการประกอบอาชีพของผูติดเชื้อเอชไอวี 3. หลักการรักษาความลับ (Confidentiality) ในโลกแหงการทํางาน กฎหมายกําหนดให นายจาง ลูกจางและบริษัทจัดหางานมีหนาที่ในการรักษาความลับ โดยเฉพาะอยางยิ่งอัตลักษณและสถานภาพของบุคคล ที่เปนผูติดเชื้อเอชไอวี50 นอกจากนี้ กฎหมายมุ  ง ส ง เสริ ม การแก ไขป ญ หาโรคเอดส อ ย า งรอบด า นและได มี บ ทบั ญ ญั ติ เปนการเฉพาะเกี่ยวกับมาตรการปองกันและการใหความรูเกี่ยวกับโรคเอดส ซึ่งรวมถึงการใหความรูในสถาน ประกอบการดวย โดยนายจางมีหนาที่สรางความเขาใจเกี่ยวกับโรคเอดส โดยรวมมือกับหนวยงานภาครัฐ นายจาง มีหนาที่ใหขอมูลเกี่ยวกับโรคเอดสที่เปนมาตรฐานกับภาครัฐและลูกจางทุกคน โดยจะตองจัดทําขอมูลดังกลาว ในฐานะเปนสวนหนึ่งของการปฐมนิเทศพนักงาน การฝกอบรม และแผนงานของฝายพัฒนาทรัพยากรมนุษย ทั้งนี้ การดําเนินกิจกรรม การใหขอมูลความรูดังกลาว กระทรวงแรงงานและการจางงานเปนหนวยงานรับผิดชอบในการ ตรวจสอบกิจกรรมการรณรงคในภาคเอกชนทั้งหมด51 กฎหมายบัญญัติใหมีการตั้งหนวยงานกลางในการกําหนดนโนบายและวางแผนงานในการปองกัน และควบคุมการแพรระบาดของเชื้อเอชไอวี คือ สภาเอดสแหงชาติ (The Philippine National AIDS Council) หรือ PNAC52 แนวนโยบายและแนวปฏิบัติที่ดีในการแกไขปญหาเกี่ยวกับโรคเอดส รัฐบาลสาธารณรัฐฟลิปปนสมีความมุงมั่นในการแกไขปญหาเกี่ยวกับโรดเอดสผานกรอบกฎหมาย และนโยบายดานตาง ๆ ในการนี้ PNAC ในฐานะหนวยงานรับผิดชอบหลักจะทําหนาที่กําหนดนโยบายและทิศทาง ในการดํ า เนิ น งานแก ไขป ญ หาเกี่ ย วกั บ โรคเอดส และเป น หน ว ยงานกลางที่ ทํ า หน า ที่ ป ระสานงานระหว า ง หนวยงานอืน่ ๆ ทีเ่ กีย่ วของในการจัดทําแผนยุทธศาสตรแหงชาติดา นโรคเอดส อีกทัง้ ยังเปนหนวยงานในการติดตาม ประเมินผลและจัดทําขอเสนอแนะตอการดําเนินมาตรการปองกันและควบคุมการแพรระบาดของเชื้อเอชไอวี ในการแกไขปญหาเกี่ยวกับโรคเอดส รัฐบาลไดดําเนินการภายใตยุทธศาสตรแหงชาติดานเอดส ระยะกลาง (The AIDS Medium-Term Plan) ซึ่งวางแนวทางในการตัดสินใจในระดับนโยบาย และการจัดลําดับ ความสําคัญของแผนงาน รวมตลอดถึงการจัดสรรทรัพยากรในการดําเนินกิจกรรมของหนวยงานที่เกี่ยวของ อาทิ รัฐบาล กลุมนายจาง กลุมลูกจาง และองคกรภาคประชาสังคม เปนตน ปจจุบันมีการดําเนินกิจกรรมตาม ยุทธศาสตรแหงชาติดานเอดสระยะกลาง ฉบับที่ 5 มีระยะเวลาในการดําเนินการตั้งแตป พ.ศ. 2554 – 2559 โดยยุทธศาสตรฉบับดังกลาวมุงเนนใหความสําคัญตอการมุงสูเปาหมายที่เปนศูนย (Getting to zero) โดยมี จุดมุงหมายเพื่อลดจํานวนผูติดเชื้อเอชไอวีรายใหม ลดการเลือกปฏิบัติตอผูติดเชื้อเอชไอวี และลดจํานวนการตาย ของผูติดเชื้อเอชไอวี หรือการตายที่เกิดจากการติดเชื้อเอชไอวี ผานมาตรการการปองกัน การดูแลรักษา และการ ปรับปรุงการดําเนินนโยบาย การบริหารจัดการและการประสานงานใหมีประสิทธิภาพ และการพัฒนาศักยภาพ ของผูมีสวนเกี่ยวของทุกภาคสวน รวมตลอดถึงกลุมผูติดเชื้อเอชไอวี ในการนํายุทธศาสตรแหงชาติดังกลาว ไปปฏิบัต53ิ Section 30 Section6 52 Sections 43-48 53 Global AIDS Progress Report, Country Progress Report: The Philippines 2010 -2011, (Geneva: UNAIDS), หนา 18 -20 และดูรายละเอียดเพิม่ เติมใน http://www.ilo.org/aids/legislation/WCMS_172919/lang--en/index.htm 50 51