แหง a i l aชาติ N nd งา สํานaักtio nal Th นค ณ ยชน m a ะกรรมการสิทธิมนุษ o n of n ssi Hu Rights C om m i ความมุงหมายสําคัญของรัฐธรรมนูญในการคุมครองสิทธิมนุษยชน นอกจากจะเปนไปเพื่อคุมครอง สิทธิและเสรีภาพขั้นพื้นฐานของบุคคลทั้งที่เปนปจเจกบุคคลและบุคคลที่รวมกันเปนชุมชนแลว ยังมุงคุมครอง และสงเสริมการฟนฟูคุณคาในการธํารงรักษารากฐานแหงการดํารงชีพแบบพื้นบานตามปรกติของประชาชน ซึ่งอาศัยทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอมใหมีความสมดุลและยั่งยืน มีความปลอดภัยและมีคุณภาพโดยอาศัย หลักการมีสวนรวมของบุคคลที่รวมกันเปนชุมชนซึ่งเปนผูมีประโยชนไดเสียสําคัญในการใหสิทธิขั้นพื้นฐาน ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 66 ผูตีความรัฐธรรมนูญจึงควรระลึกไวเสมอวา เมื่อรัฐธรรมนูญรับรองสิทธิเสรีภาพ ขั้นพื้นฐานอยางใดไว ยอมเปนการกําหนดเนื้อหาสาระสําคัญอันเปนมาตรฐานขั้นตํ่าในเรื่องนั้น ๆ ไวเสมอ และยอมมีผลผูกพันองคกรของรัฐทั้งปวง (กิตติศักดิ์ ปรกติ, 2550) 2. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแหงชาติ แนวนโยบายและมาตรการบริหารจัดการที่ดินไดเสนอไวคอนขางชัดเจนตั้งแตแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแหงชาติฉบับที่ 6 (ระหวางป พ.ศ. 2530 - 2534) โดยระบุปญหาไวชัดเจนวา การพัฒนาทรัพยากรปาไม ที่ผานมาในอดีต เนนเฉพาะดานการอนุรักษโดยใชมาตรการปองกันและควบคุม ละเลยบทบาททางเศรษฐกิจ ของปา และละเลยตอบทบาทของประชาชนและองคกรในระดับทองถิ่น การพัฒนาปาไมในลักษณะดังกลาว จึงไมประสบผลดีเทาที่ควร กลาวคือพื้นที่ปาไมมีแนวโนมลดลงอยางรวดเร็วตลอดระยะเวลาที่ผานมา ดังนั้น ในระยะตอไปจะขยายขอบเขตการพัฒนาทรัพยากรปาไมใหมีความสําคัญทั้งในดานเศรษฐกิจและการอนุรักษ ควบคูกันไป โดยกําหนดเปา��มายระยะยาวใหมีพื้นที่ปาไม ซึ่งรวมสวนปาของเอกชนไมนอยกวารอยละ 40 ของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศ โดยมีแนวการพัฒนาทรัพยากรปาไมไว ดังนี้ 1) สนั บ สนุ น ให ป ระชาชน และองค ก รประชาชนในระดั บ ท อ งถิ่ น มี บ ทบาทและส ว นร ว ม ในการพัฒนาทรัพยากรปาไมใหมากที่สุด 2) ปรับปรุงกฎหมาย ระเบียบขอบังคับที่เปนอุปสรรคตอการพัฒนาทรัพยากรปาไม เพื่อลด ปญหาความขัดแยง 3) ปรับปรุงการบริหารและการจัดการทรัพยากรปาไมโดยการจัดทําเครื่องมือพื้นฐานใหสมบูรณ และมี ก ารปรั บ ปรุ ง ข อ เสนอเรื่ อ งที่ ดิ น ในแผนพั ฒ นาเศรษฐกิ จ และสั ง คมแห ง ชาติ ต ลอดมาจนถึ ง ป จ จุ บั น ซึ่งอยูในชวงแผนฯ ฉบับที่ 11 สวนแนวทางพัฒนาในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแหงชาติฉบับที่ 11 ก็ยังใหความสําคัญกับ เรื่องที่ดินหลายประการ ไดแก 1) รักษาและคุมครองพื้นที่ที่มีศักยภาพทางการเกษตรและสนับสนุนใหเกษตรกรรายยอยมีที่ดินเปน ของตนเองหรือมีสิทธิทํากินในที่ดิน โดยการปรับปรุงกฎ ระเบียบ ที่มีอยูใหเอื้อตอการนําที่ดินมาใชเพื่อการเกษตร 2) เรงรัดใหมีการนําที่ดินที่ซื้อจากเอกชนมาดําเนินการปฏิรูปเพื่อเกษตรกรรม และใชมาตรการ ทางภาษีเพื่อบังคับหรือจูงใจใหบุคคลผูถือครองที่ดินไวเปนจํานวนมาก โดยไมไดจัดทําประโยชนในทางเศรษฐกิจ และสังคมใหหันมาทําประโยชนในพื้นที่ดังกลาวมากขึ้น รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง “เพื่อปรับปรุงแกไข นโยบายกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนดานที่ดินและปาไม” 67