แหง a i l aชาติ N nd งา สํานaักtio nal Th นค ณ ยชน m a ะกรรมการสิทธิมนุษ o n of n ssi Hu Rights C om m i ปวงชนชาวไทยไมวาจะมีชนชั้นใดจะรํ่ารวยหรือยากจนก็ตาม ทุกคนมีสิทธิเสรีภาพในการเลือกถิ่นฐานที่อยู ที่ทํากินอยางเทาเทียมกัน และจากการศึกษาวิเคราะหปญหาการออกโฉนดที่ดินบนเกาะ ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) สามารถสรุปและมีขอเสนอแนะดังนี้ 1. มาตรการตามกฎกระทรวงฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) ขอ 14 เปนการจํากัดสิทธิในที่ดินของประชาชน ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) ขอ 14 กําหนดหลักเกณฑหามออกโฉนดที่ดินในเขตที่ดินของรัฐ ประเภทตาง ๆ เชน เขตปาสงวน เขตปฏิรูปที่ดินและเขตสงวนหวงหามอื่น ๆ เวนแตจะเปนผูครอบครองที่ดิน โดยมีหลักฐานการแจงการครอบครองตามมาตรา 5 แหงพระราชบัญญัติใหใชประมวลกฎหมายที่ดินหรือหลักฐาน อื่น ๆ ตามกฎหมาย สวนผูไมแจงการครอบครอง แมจะครอบครองที่ดินมากอนประมวลกฎหมายที่ดินก็ไมสามารถ ขอออกโฉนดทีด่ นิ ได ถึงแมการสงวนหวงหามการเปนทีด่ นิ ของรัฐจะมาทีหลังก็ตาม ซึง่ ตามเจตนารมณของกฎหมาย ที่ดิน มาตรา 59 ทวิ ตองการใหสิทธิแกผูครอบครองที่ดินมากอนประมวลกฎหมายที่ดินใหสามารถออกโฉนดที่ดิน ได อีกทั้งยังขัดตอหลักความเปนธรรม เนื่องจาก ไดครอบครองที่ดินมากอนการเปนที่ดินของรัฐ กฎกระทรวง ฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) จึงเปนมาตรการของรัฐที่มุงคุมครองประโยชนสาธารณะมากเกินไป โดยไมคํานึงถึง ประชาชนที่ตองเสียสิทธิในที่ดินไป อีกทั้งยังขัดกับหลักความไดสัดสวนตามหลักนิติรัฐ ซึ่งการบัญญัติกฎหมาย จํากัดสิทธิเสรีภาพของประชาชนจะตองกระทําเทาทีจ่ าํ เปนและกระทบสิทธิของประชาชนนอยทีส่ ดุ ตามมาตรา 29 แหงรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ประกอบกับไดมีคําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด ที่ อ. 240/2550 ลงวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 พิพากษาวา ผูครอบครองที่ดินมากอนประมวลกฎหมายที่ดิน โดยไมมีหลักฐานแจงการครอบครองที่ดินและครอบครองมากอนการเปนเขตที่ดินของรัฐ มีสิทธิขอออกโฉนด ที่ดินได ซึ่งเห็นไดวาศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยโดยหล��กความเปนธรรม เนื่องจาก ขอเท็จจริงผูฟองคดีไดมีการ ครอบครองทีด่ นิ มากอนการเปนทีด่ นิ ของรัฐเปนการตรวจสอบความชอบดวยกฎหมาย และการกระทําทางปกครอง ของรัฐโดยศาล 2. มาตรการตามกฎกระทรวงฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) ขอ 14 (3) เปนการขัดตอสิทธิเสรีภาพ ของประชาชน เป น การจํ า กั ด สิ ท ธิ เ สรี ภ าพและความเสมอภาคของประชาชน อี ก ทั้ ง ยั ง ขั ด ต อ รั ฐ ธรรมนู ญ แหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 เนื่องจาก เนื้อหาตามกฎกระทรวงฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) ขอ 14 (3) เปนการหามโดยเด็ดขาดมิใหออกโฉนดที่ดินบนเกาะ เวนแตจะเปนผูซึ่งมีหลักฐานแจงการครอบครองที่ดิน มีใบจอง ใบเหยียบยํ่า หนังสือรับรองการทําประโยชน โฉนดตราจอง ตราจองที่ตราวา “ไดทําประโยชนแลว” หรือเปนผูมีสิทธิตามกฎหมายวาดวยการจัดที่ดินเพื่อการครองชีพหรือที่ดินที่คณะกรรมการจัดที่ดินแหงชาติ ได อ นุ มั ติ ใ ห จั ด แก ป ระชาชนหรื อ ที่ ดิ น ซึ่ ง ได มี ก ารจั ด หาผลประโยชน ตามมาตรา 10 และมาตรา 11 แหงประมวลกฎหมายที่ดิน โดยคณะกรรมการจัดที่ดินแหงชาติไดอนุมัติแลว ซึ่งขอหามตามหลักเกณฑดังกลาว ใชเฉพาะที่ดินบนเกาะเทานั้น สวนที่ดินทั่วไปมิไดอยูในขอหามตามขอ 14 (3) ทั้งที่คํานิยามตามมาตรา 1 แห ง ประมวลกฎหมายที่ ดิ น คํ า ว า ที่ ดิ น ให ห มายความรวมถึ ง ที่ เ กาะด ว ย จึ ง เป น การจํ า กั ด สิ ท ธิ เ สรี ภ าพ และความเสมอภาคของประชาชนซึ่งอยูในประเทศเดียวกันและใชรัฐธรรมนูญฉบับเดียวกัน แตแตกตางกัน 34 รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง “เพื่อปรับปรุงแกไข นโยบายกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนดานที่ดินและปาไม”