บทที่ ๔ การประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ๔.๒ สิทธิในการทำงาน ภาพรวม กติกา ICESCR ประกันสิทธิในการทำงานไว้ในข้อบทที่ ๖-๘ ได้แก่ (๑) สิทธิในการทำงาน (๒) สิทธิในการได้รับ เงื่อนไขการทำงานที่เหมาะสมเป็นธรรม และ (๓) สิทธิที่จะก่อตั้งและเข้าร่วมสหภาพแรงงาน นอกจากนี้ ประเทศไทย ยังได้เข้าร่วมก่อตัง้ องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ตัง้ แต่ปี ๒๔๖๒ โดยปฏิญญาว่าด้วยหลักการและสิทธิขนั้ พืน้ ฐาน ในการทำงาน (ILO Declaration on Fundamental Principles and Rights at Work) กำหนดให้ประเทศสมาชิกเคารพ และปฏิบัติตามสิทธิในการทำงานขั้นพื้นฐานครอบคลุมทั้งหมด ๔ ประเด็น คือ (๑) เสรีภาพในการสมาคมและการรับรอง ที่มีผลจริงสำหรับสิทธิในการต่อรอง (๒) การขจัดการใช้แรงงานบังคับในทุกรูปแบบ (๓) การยกเลิกอย่างได้ผลต่อการใช้ แรงงานเด็ก และ (๔) การขจัดการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานและประกอบอาชีพ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๖๐ มีบทบัญญัตเิ กีย่ วกับสิทธิในการประกอบอาชีพและแรงงาน ปรากฏตามมาตรา ๓๐ ทีม่ ใิ ห้มกี ารเกณฑ์แรงงาน เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัตแิ ห่งกฎหมาย๑๑๕ มาตรา ๔๐ ทีใ่ ห้ การรับรองเสรีภาพในการประกอบอาชีพ และการตรากฎหมายต้องไม่มีลักษณะเป็นการเลือกปฏิบัติ๑๑๖ รวมถึงมาตรา ๔๒ ที่ระบุถึงเสรีภาพในการรวมกันเป็นสมาคม สหกรณ์ สหภาพ ชุมชน หรือหมู่คณะอื่น๑๑๗ และเมื่อวันที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ที่ผ่านมา รัฐบาลไทยได้รับข้อเสนอแนะจากกระบวนการ UPR รอบที่ ๒ (ปี ๒๕๕๙ – ๒๕๖๓) จากประเทศต่าง ๆ เพื่อดำเนินการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิด้านการทำงานให้ได้มาตรฐาน อาทิ การลดช่องว่างทางรายได้ในสังคม การขยาย การเข้าถึงสิทธิในการรักษาพยาบาล การประกันสังคม และค่าแรงขั้นต่ำ โดยไม่แบ่งแยกชาติพันธุ์ หรืออุปสรรคทางภาษา จากข้อมูลการสำรวจภาวะการทำงานของประชากรเมือ่ เดือนพฤศจิกายน ๒๕๖๐ ของสำนักงานสถิตแิ ห่งชาติ พบว่า ผู้ที่อยู่ในกำลังแรงงานมีจำนวนทั้งสิ้น ๓๘.๒๘ ล้านคน เป็นผู้มีงานทำ ๓๗.๗๒ ล้านคน เมื่อเทียบกับแรงงานในช่วงเวลา เดียวกันของปี ๒๕๕๙ พบว่า จำนวนผู้มีงานทำเพิ่มขึ้น ๖.๐ หมื่นคน ทั้งนี้ ข้อมูลในช่วงไตรมาสที่ ๓ (กรกฎาคม – กันยายน ๒๕๖๐) พบว่า ในจำนวนผู้มีงานทำทั้งสิ้น ๓๗.๗ ล้านคน เป็นแรงงานในระบบ ๑๖.๙ ล้านคน และเป็นผู้ทำงานที่ไม่ได้รับความคุ้มครอง หรือไม่มีหลักประกันทางสังคมจาก การทำงานหรือแรงงานนอกระบบจำนวน ๒๐.๘ ล้านคน ซึ่งเป็นจำนวนเกินครึ่งหนึ่งของผู้มีงานทำ จากการประมวลข้อมูลสถานการณ์สิทธิในการทำงานในประเทศไทยในปี ๒๕๖๐ มีดังนี้ สิทธิของทุกคนที่จะมีโอกาสที่จะหาเลี้ยงชีพโดยงานซึ่งตนเลือกหรือรับอย่างเสรี ประเทศไทยได้ให้สัตยาบันอนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๑๑ ว่าด้วยการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานและอาชีพ ค.ศ. ๑๙๕๘ เมื่อวันที่ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๖๐ เพื่อส่งเสริมความเสมอภาคในการจ้างงานและอาชีพ และขจัดการเลือกปฏิบัติใด ๆ ในการจ้างงานและอาชีพ๑๑๘ โดยเมือ่ ให้สตั ยาบันแล้ว รัฐบาลต้องคุม้ ครองบุคคลจากการเลือกปฏิบตั ดิ า้ นการจ้างงานและอาชีพ ใน ๔ ช่วง คือ ๑๑๕ มาตรา ๓๐ การเกณฑ์แรงงานจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อป้องกันภัยพิบัติสาธารณะ หรือในขณะที่มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน หรือประกาศใช้กฎอัยการศึก หรือในระหว่างเวลาที่ประเทศอยู่ในภาวะสงครามหรือการรบ. ๑๑๖ มาตรา ๔๐ บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการประกอบอาชีพ. การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่งจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อรักษาความมั่นคง หรือเศรษฐกิจของประเทศ การแข่งขันอย่างเป็นธรรม การป้องกันหรือขจัดการกีดกันหรือการผูกขาด การคุ้มครองผู้บริโภค การจัดระเบียบการประกอบอาชีพเพียงเท่าที่จำเป็น หรือเพื่อ ประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น การตรากฎหมายเพื่อจัดระเบียบการประกอบอาชีพตามวรรคสอง ต้องไม่มีลักษณะเป็นการเลือกปฏิบัติหรือก้าวก่ายการจัดการศึกษาของสถาบันการศึกษา. ๑๑๗ มาตรา ๔๒ บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการรวมกันเป็นสมาคม สหกรณ์ สหภาพ องค์กร ชุมชน หรือหมู่คณะอื่น การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่งจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตาม บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อคุ้มครองประโยชน์สาธารณะ เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย หรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเพื่อการป้องกันหรือขจัดการกีดกันหรือการผูกขาด. ๑๑๘ การจ้างงานและอาชีพ หมายรวมถึง การฝึกอาชีพ การได้รับการจ้างจ้างงาน และการประกอบอาชีพ เงื่อนไขการจ้างงาน และสภาพการทำงาน. คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ | 109 บทที่ ๔

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents