ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม เพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน พระราชกฤษฎีกา และให้มีแผนที่แสดงแนวเขตแห่งบริเวณที่กำหนดนั้นแนบท้ายพระราชกฤษฎีกา ทั้งนี้ โดยมีความ มุ่งหมายเพือ่ คุม้ ครองรักษาทรัพยากรธรรมชาติทมี่ อี ยูใ่ ห้คงอยูใ่ นสภาพธรรมชาติเดิมมิให้ถกู ทำลายหรือเปลีย่ นแปลงไป รวมทัง้ เพื่อคุ้มครองและรักษาประโยชน์สาธารณะ อันเป็นประโยชน์ของประชาชนโดยรวมเป็นสำคัญ เห็นว่า แม้พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖ จะให้อำนาจรัฐบาลประกาศ พื้นที่ที่มีสภาพธรรมชาติเป็นที่น่าสนใจให้เป็นเขตอุทยานแห่งชาติ โดยไม่มีบทบัญญัติให้บุคคลหรือชุมชนมีส่วนร่วม ในการดำเนินการดังกล่าวก็ตาม แต่มิได้หมายความว่า รัฐบาลหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐจะสามารถดำเนินการได้ ตาม อำเภอใจโดยไม่ต้องคำนึงถึงสิทธิของบุคคลหรือชุมชนตามรัฐธรรมนูญ ประกอบกับบทบัญญัติดังกล่าวก็มิได้ห้ามนำ กระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนมาใช้แต่อย่างใด อีกทั้งกรณีมิได้ตัดสิทธิของชุมชนที่จะฟ้องหน่วยงาน ราชการหรือหน่วยงานของรัฐ รวมทั้งเจ้าหน้าที่ของรัฐเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ สำหรับ ความเดือดร้อนหรือผลกระทบที่ชุมชนอาจได้รับอันเกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของ รัฐนั้น เป็นเรื่องที่จะต้องไปดำเนินการฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตอำนาจตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่อไป ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖ ไม่กระทบต่อ สิทธิมนุษยชน และไม่มีปัญหาเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ ๕.๒.๓ คำพิพากษาของศาลปกครองเกี่ยวกับคดีสิ่งแวดล้อม คดีหมายเลขแดงที่ อ. ๔๑๕/๒๕๕๐ ศาลปกครองสูงสุด: การเรียกค่าสินไหมทดแทนจาก หน่วยงานรัฐที่ละเลยการปฏิบัติหน้าที่ควบคุมเก็บรักษาและจัดการกากกัมมันตรังสี (โคบอลท์ ๖๐)  จำเลยกับพวกรวม ๑๒ คน เป็นผู้ฟ้องคดีสำนักงานพลังงานปรมาณูเพื่อสันติ ว่ามีการละเมิดทาง ปกครองจากการละเลยการปฏิบัติหน้าที่ และเรียกค่าเสียหาย ศาลปกครองกลางวินิจฉัยว่า สำนักงานพลังงานปรมาณูเพื่อสันติ ผู้ถูกฟ้องคดีละเลยการปฏิบัติ หน้ า ที่ ใ นการควบคุ ม ดู แ ลการเก็ บ รั ก ษาวั ส ดุ กั ม มั น ตรั ง สี แ ละการจั ด การให้ เ กิ ด ความปลอดภั ย แก่ ป ระชาชน การที่กัมมันตรังสีแพร่กระจาย เป็นผลโดยตรงจากการละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่อันเป็นละเมิดแก่ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย ศาลกำหนดค่าเสียหายตามความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงแก่ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย สำหรับค่ารักษาพยาบาลใน อนาคต ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่า ผู้ฟ้องคดีจะมีโครโมโซมเสียหาย หรือมีโอกาสเป็นมะเร็งหรือเจ็บป่วยอย่างอื่น แพทย์ มี ค วามเห็ น สมควรติ ด ตามผลเลื อ ดและโครโมโซมไม่ น ้ อ ยกว่ า ๑๐ ปี จึ ง ให้ ส งวนสิ ท ธิ ที่ จ ะแก้ ไ ขค ำ พิพากษาในส่วนนี้ไว้อีกภายในระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษาตามมาตรา ๔๔๔ พิพากษาให้ ผู้ถูกฟ้องคดีชำระค่าสินไหมทดแทนให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย รวม ๕,๒๒๒,๓๐๑ บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓ เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จและให้สงวนสิทธิที่จะแก้ไข คำพิพากษาในส่วนค่ารักษาพยาบาลในอนาคตภายในระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษา คดีนี้ผู้ฟ้องคดี ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นแก้ไขคำพิพากษาในส่วนค่ารักษาพยาบาลในอนาคต ศาลชั้นต้นยกคำร้อง 149

اختر الفقرة المستهدفة3

الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات