ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม
เพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
พระราชกฤษฎีกา และให้มีแผนที่แสดงแนวเขตแห่งบริเวณที่กำหนดนั้นแนบท้ายพระราชกฤษฎีกา ทั้งนี้ โดยมีความ
มุ่งหมายเพือ่ คุม้ ครองรักษาทรัพยากรธรรมชาติทมี่ อี ยูใ่ ห้คงอยูใ่ นสภาพธรรมชาติเดิมมิให้ถกู ทำลายหรือเปลีย่ นแปลงไป
รวมทัง้ เพื่อคุ้มครองและรักษาประโยชน์สาธารณะ อันเป็นประโยชน์ของประชาชนโดยรวมเป็นสำคัญ
เห็นว่า แม้พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖ จะให้อำนาจรัฐบาลประกาศ
พื้นที่ที่มีสภาพธรรมชาติเป็นที่น่าสนใจให้เป็นเขตอุทยานแห่งชาติ โดยไม่มีบทบัญญัติให้บุคคลหรือชุมชนมีส่วนร่วม
ในการดำเนินการดังกล่าวก็ตาม แต่มิได้หมายความว่า รัฐบาลหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐจะสามารถดำเนินการได้ ตาม
อำเภอใจโดยไม่ต้องคำนึงถึงสิทธิของบุคคลหรือชุมชนตามรัฐธรรมนูญ ประกอบกับบทบัญญัติดังกล่าวก็มิได้ห้ามนำ
กระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนมาใช้แต่อย่างใด อีกทั้งกรณีมิได้ตัดสิทธิของชุมชนที่จะฟ้องหน่วยงาน
ราชการหรือหน่วยงานของรัฐ รวมทั้งเจ้าหน้าที่ของรัฐเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ สำหรับ
ความเดือดร้อนหรือผลกระทบที่ชุมชนอาจได้รับอันเกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของ
รัฐนั้น เป็นเรื่องที่จะต้องไปดำเนินการฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตอำนาจตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่อไป
ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖ ไม่กระทบต่อ
สิทธิมนุษยชน และไม่มีปัญหาเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ
๕.๒.๓ คำพิพากษาของศาลปกครองเกี่ยวกับคดีสิ่งแวดล้อม
คดีหมายเลขแดงที่ อ. ๔๑๕/๒๕๕๐ ศาลปกครองสูงสุด: การเรียกค่าสินไหมทดแทนจาก
หน่วยงานรัฐที่ละเลยการปฏิบัติหน้าที่ควบคุมเก็บรักษาและจัดการกากกัมมันตรังสี (โคบอลท์ ๖๐)
จำเลยกับพวกรวม ๑๒ คน เป็นผู้ฟ้องคดีสำนักงานพลังงานปรมาณูเพื่อสันติ ว่ามีการละเมิดทาง
ปกครองจากการละเลยการปฏิบัติหน้าที่ และเรียกค่าเสียหาย
ศาลปกครองกลางวินิจฉัยว่า สำนักงานพลังงานปรมาณูเพื่อสันติ ผู้ถูกฟ้องคดีละเลยการปฏิบัติ
หน้ า ที่ ใ นการควบคุ ม ดู แ ลการเก็ บ รั ก ษาวั ส ดุ กั ม มั น ตรั ง สี แ ละการจั ด การให้ เ กิ ด ความปลอดภั ย แก่ ป ระชาชน
การที่กัมมันตรังสีแพร่กระจาย เป็นผลโดยตรงจากการละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่อันเป็นละเมิดแก่ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย
ศาลกำหนดค่าเสียหายตามความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงแก่ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย สำหรับค่ารักษาพยาบาลใน
อนาคต ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่า ผู้ฟ้องคดีจะมีโครโมโซมเสียหาย หรือมีโอกาสเป็นมะเร็งหรือเจ็บป่วยอย่างอื่น
แพทย์ มี ค วามเห็ น สมควรติ ด ตามผลเลื อ ดและโครโมโซมไม่ น ้ อ ยกว่ า ๑๐ ปี จึ ง ให้ ส งวนสิ ท ธิ ที่ จ ะแก้ ไ ขค ำ
พิพากษาในส่วนนี้ไว้อีกภายในระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษาตามมาตรา ๔๔๔ พิพากษาให้
ผู้ถูกฟ้องคดีชำระค่าสินไหมทดแทนให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง ๑๒ ราย รวม ๕,๒๒๒,๓๐๑ บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ
เจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓ เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จและให้สงวนสิทธิที่จะแก้ไข
คำพิพากษาในส่วนค่ารักษาพยาบาลในอนาคตภายในระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษา คดีนี้ผู้ฟ้องคดี
ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นแก้ไขคำพิพากษาในส่วนค่ารักษาพยาบาลในอนาคต ศาลชั้นต้นยกคำร้อง
149
اختر الفقرة المستهدفة3
الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات