46 ทาให้ชุมชนของชนพื้นเมืองดั้งเดิมต้องตกอยู่ภายใต้ อานาจของผู้ล่าอาณานิค ม ดังนั้น กฎหมายระหว่างประเทศ จึงต้องมีบทบาทเข้ามาคุ้มครองสิ ทธิอัน มีอยู่แต่ เดิ มของชนพื้น เมื องดั้ งเดิ มให้ยั งคงอยู่ ได้รับการเคารพ คุ้มครอง โดยเฉพาะอย่ า งยิ่ ง สิ ท ธิ ใ นการปกครองตนเองที่ น านาประเทศได้ ก ดดั น ให้ ป ระเทศผู้ ล่ า อาณานิ ค มต้ อ ง ปลดปล่อยประเทศในอาณานิ คมไปเสียจากอาณัติข องตน และมีการเรียกร้อง right to self-determination เพื่อขอเป็นอิสระจากเจ้าอาณานิ คม ทาให้สิทธิของชนพื้นเมือ งดั้ งเดิ มจึง ต้อ งมี “สิทธิพิเศษ” (แท้จริงแล้วมิ ใ ช่ สิทธิพิเศษแต่เป็นสิทธิที่พึงมีอยู่เ ดิมก่อนตกเป็นเมืองขึ้น) แตกต่างจากชุมชนของชนที่มิใช่ชนพื้นเมืองดั้ งเดิ ม ทั้งนี้ สิทธิในการกาหนดเจตจานงของตนเองนั้น มีข้อโต้แย้งที่ห ลากหลายแง่ มุมโดยเฉพาะอย่ า งยิ่ ง หากพิจารณาตราสารที่รับรองสิทธินี้ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นกฎบัตรสหประชาชาติ กติการะหว่างประเทศว่า ด้ ว ย สิทธิพลเมือ งและสิท ธิทางการเมื อง กติการะหว่างประเทศว่า ด้ว ยสิ ทธิ ทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม เป็นต้น ต่างก็กาหนดบุค คลผู้ ทรงสิ ทธิ ไว้ เป็น ภาษาอั งกฤษว่า “Peoples”6 ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยในลั ก ษณะ ของพหูพจน์ หรืออาจใช้คาว่า “กลุ่มชน” (มิใช่ประชาชนแต่ละคนรวมกัน) ซึ่งอาจตีความตามลายลักษณ์อั ก ษร ได้ว่าสิทธิในการกาหนดเจตจานงของตนเองสามารถใช้ ได้ กับ “กลุ่มชน” เท่านั้น หากเป็นปัจเจกบุคคลเพี ย ง ลาพังก็มิอาจเรียกร้องสิ ทธิ ดังกล่าวนี้ ได้ ดังนั้น ผู้ทรงสิทธิจึงเป็นลักษณะที่สาคัญและต้อ งพิจารณาเสียก่ อ นว่ า กลุ่มชนเหล่านี้ได้แก่กลุ่มใดบ้าง ตามกฎหมายระหว่า งประเทศ กลุ่มชนที่ได้รั บ การรั บรองเป็ นการทั่ ว ไปในหมู่นั กกฎหมายระหว่ า ง ประเทศว่ามีสิ ทธิ ที่จ ะเรียกร้อ ง right to self-determination ได้อย่างเห็นได้ชั ด คือ ชนพื้นเมืองดั้ ง เดิ ม โดย มาตรา 3 ของปฏิญญาสหประชาชาติ ว่าด้ วยชนพื้ นเมื องดั้ง เดิ มได้ บัญญั ติรับ รองสิท ธิดั งกล่าวนี้ ไว้ 7 ขณะที่ ช น กลุ่มอื่นๆ นั้นยังคงมิได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ ในทางวิ ชาการว่าจะมีสิท ธิกาหนดเจตจานงของตนเอง หรือไม่ โดยเฉพาะชนกลุ่มน้อย ที่มีลักษณะใกล้เ คียงกับชนพื้น เมือ งดั้ง เดิ มแต่ไ ม่ใ ช่ชนพื้นเมือ งดั้ งเดิ มก็ มีค วาม พยายามเรียกร้องสิทธิในการกาหนดเจตจานงของตนเองในเวที วิชาการต่างๆ แต่ในเวทีสากลยังคงไม่รับรองว่ า ชนกลุ่มน้อยมีสิทธิในการกาหนดเจตจานงของตนเอง เช่น ตามข้อคิดเห็นทั่วไป เลขที่ 23 ลงวันที่ 6 เมษายน 1994 ของคณะกรรมาธิ ก ารสิ ท ธิมนุ ษ ยชน ภายใต้ มาตรา 40 ของกติก าระหว่า งประเทศว่ าด้ วยสิท ธิทาง การเมืองและสิทธิ พลเมือ งก็ เน้นย้าว่าสิ ทธิข องชนกลุ่มน้ อยเป็น เพียงสิทธิ เชิ งปัจ เจกบุค คล มิได้ยอมรับว่ า เป็ น 6 Article 1 para 2 of the UN Charter provided that “To develop friendly relations among nations based on respect for the principle of equal rights and self-determination of peoples, and to take other appropriate measures to strengthen universal peace” Article 1 (1) of the International Covenant on Civil and Political Rights and International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights provided that “All peoples have the right of self-determination…” 7 Article 3 of UN Declaration on indigenous peoples “ Indigenous peoples have the right to self-determination. By virtue of that right they freely determine their political status and freely pursue their economic, social and cultural development.” Article 4 “Indigenous peoples, in exercising their right to self-determination, have the right to autonomy or selfgovernment in matters relating to their internal and local affairs, as well as ways and means for nancing their autonomous functions.

Выберите целевой абзац3

Подключиться к абзацу
Connect to an entity
Disable highlights
Добавить в оглавление