44
ถ้อยคาตามมาตรา 27 ชี้ให้เห็นว่าบุคคลที่จ ะได้รั บการคุ้ มครองคื อบุ คคลที่ อยู่ใ นกลุ่ ม คนที่ มี
วัฒนธรรม ภาษา ศาสนาร่วมกัน และปัจเจกบุคคลเหล่านั้น ไม่จาเป็น ต้อ งเป็ นพลเมือ ง (citizens) ของรัฐภาคี
แต่อย่างใด โดยรัฐภาคีจะต้องให้ความคุ้ มครองบุ คคลเหล่านี้โ ดยไม่เ ลือกปฏิบัติ ตามมาตรา 2 (1) เว้นแต่ สิทธิ
เฉพาะพลเมืองที่ ได้บั ญญัติ ไว้อ ย่างชั ดแจ้ง เช่น สิทธิทางการเมืองตามมาตรา 25 ซึ่งรัฐภาคีอาจจากัดสิทธิ นี้ ใ ห้
เฉพาะพลเมืองของตนได้ โดยไม่ถือว่าขัดต่อมาตรา 27
แม้ว่าสิทธิที่ได้ รับ การคุ้ มครองภายใต้ มาตรา 27 จะเป็นสิทธิเชิ งปั จเจกบุค คล (individual
rights) ก็ตามแต่ก็ขึ้นอยู่กั บ ความสามารถของกลุ่มชนกลุ่ มน้ อยที่จ ะธารงไว้ ซึ่ง วัฒ นธรรม ภาษา หรือศาสนา
รัฐภาคีควรต้องกาหนดมาตรการเชิงบวกในการคุ้มครองสิ ทธิในอั ตลัก ษณ์ ของชนพื้น เมือ ง และสิทธิของสมาชิ ก
ในกลุ่มที่จะมีสิทธิและการพัฒนาวัฒนธรรม ภาษา หรือศาสนาในชุมชนร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ภายในกลุ่ม
ในการพิจารณาการใช้สิทธิทางวัฒนธรรมภายใต้มาตรา 27 พึงพิจารณาว่าวัฒนธรรมนั้น มี อ ยู่
หลากหลายรูป แบบ ซึ่ ง รวมถึง วิ ถี ชีวิ ต ร่ว มกั นกั บ การใช้ ท รัพยากรดิ น โดยเฉพาะอย่า งยิ่ง ในกรณี ที่ เ ป็นชน
พื้นเมืองดั้งเดิม สิทธิเหล่านั้นจะต้องรวมถึงกิจกรรมอัน เป็นประเพณี เช่น การประมง การล่าสัตว์ และสิทธิใ น
การอยู่อาศัยที่ได้รับการคุ้มครองโดยกฎหมาย
(2) ข้อคิดเห็นทั่ วไป เลขที่ 21 ลงวันที่ 21 ธันวาคม 2009 ของคณะกรรมาธิ การสิ ท ธิ
มนุษยชน ภายใต้กติการะหว่างประเทศว่ าด้ว ยสิท ธิท างเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม
คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชน ภายใต้กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม
และวัฒนธรรมได้ออกข้อคิดเห็นเกี่ยวกับมาตรา 15 วรรคแรกของกติกาฯ เกี่ยวกับสิทธิในวัฒนธรรม (Cultural
life) โดยได้กล่าวถึงสิทธิของชนพื้นเมืองดั้ งเดิ ม และชนกลุ่มน้อยในการใช้สิทธิดังกล่าวดังนี้
บุคคลย่อมต้องสามารถตั ดสินใจเลือ กได้ ว่าจะใช้สิทธิ ในวัฒ นธรรมในฐานะส่วนตัวของปั จ เจก
บุ ค คลผู้ นั้ น หรื อ ในฐานะที่ เ ข้ าร่ วมสมาคมกั บผู้ อื่ น โดยรั ฐ จะต้ อ งให้ การรั บรอง เคารพ และคุ้ มครองสิทธิ
ดังกล่าวอย่างเท่าเทียมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาหรับชนพื้นเมืองดั้งเดิมซึ่ งมีทั้ งสิทธิร่ว มกัน (collective rights)
หรือสิทธิเชิง ปัจ เจกบุ ค คล (individual rights) ซึ่งได้รับการรับ รองโดยกฎบั ตรแห่ ง สหประชาชาติ ปฏิญญา
สากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ รวมถึงปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้ว ยสิ ท ธิ
ของชนพื้นเมืองดั้งเดิม
มาตรา 15 ของกติกาฯ ยังรวมถึงสิทธิของชนกลุ่ มน้อ ยและบุค คลในชนกลุ่ มน้ อยที่มีสิ ท ธิ ใ น
วัฒนธรรมในสังคมของชนกลุ่มน้อย ซึ่งรัฐจะต้องให้การรับรอง เคารพ และคุ้มครองสิทธิดังกล่าวในฐานะที่ เ ป็ น
ส่ ว นประกอบที่ จ าเป็ น ของอั ต ลั ก ษณ์ ข องรั ฐ ชนกลุ่ มน้ อ ยย่ อ มมี สิ ท ธิ ใ นความหลากหลายทางวั ฒ นธรรม
ประเพณี จารีต ศาสนา รูปแบบการศึกษา ภาษา การสื่อสาร เอกลักษณะเฉพาะและการเข้าเป็นสมาชิก
(3) ข้อแนะนาทั่ว ไป (General Recommendation) เลขที่ 23 ลงวันที่ 18 สิงหาคม
ค.ศ. 1997 ของคณะกรรมาธิการว่า ด้ วยการขจั ดการเลื อกปฏิ บั ติทางเชื้อชาติ ภายใต้อนุสัญญาระหว่ า ง
ประเทศว่าด้วยการขจัดการเลื อกปฏิบั ติทางเชื้ อชาติ ทุกรู ปแบบ