พันธกรณีด้านสิทธิมนุษยชนของประชาคมอาเซียน Human Rights Obligations of the ASEAN Community ๗.๒.๑ การปฏิรูปกลไกสิทธิมนุษยชนอาเซียน (Reform of ASEAN Human Rights Mechanism) การประกาศใช้กฎบัตรอาเซียนในปี พ.ศ. ๒๕๕๑ และก่อตั้ง AICHR ในปี พ.ศ. ๒๕๕๒ ถือเป็นหลัก หมุดที่สำคัญในประวัติศาสตร์สิทธิมนุษยชนระดับภูมิภาคของอาเซียน อย่างไรก็ตาม ในช่วงระยะเวลากว่า ๖ ปีที่ AICHR ได้ปฏิบัติหน้าที่มาถึงสองวาระ ปรากฏข้อเท็จจริงว่า AICHR และกลไกสิทธิมนุษยชนของอาเซียนอื่นๆ ไม่สามารถทำหน้าที่ ในการให้ความคุ้มครองผู้ที่ถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนหรือกรณีมีการละเมิดสิทธิมนุษยชนในระดับภูมิภาคซึ่งไม่อาจพึ่งพิง กลไกสิทธิมนุษยชนของประเทศสมาชิกใดเป็นการเฉพาะได้ จากสาเหตุที่ได้วิเคราะห์ไว้ในบทที่ ๖ ดังนั้น การปฏิรูปกลไก สิทธิมนุษยชนอาเซียนจึงถือเป็นทางออกที่สำคัญและจำเป็นเพื่อให้อาเซียนก้าวข้ามข้ออ้างที่มักถูกหยิบยกว่า การส่งเสริม ควรมาก่อนการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน (Promotion first, protection later) ซึ่งการทบทวนขอบเขตอำนาจหน้าที่ของ AICHR เมื่อครบระยะเวลา ๕ ปีนับแต่ประกาศใช้ TOR เป็นกลไกที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนอยู่แล้วในเอกสาร TOR แต่เมื่อ ครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าวกลับยังขาดความชัดเจนในระดับนโยบายว่าจะให้มีการทบทวนเอกสารดังกล่าวหรือไม่และ อย่างไร ทั้งนี้ โดยที่หน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่โดยตรงในการแก้ไขปรับปรุงขอบเขตอำนาจหน้าที่ของ AICHR คือ ที่ประชุม รัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน (AMM) กสม. จึงควรผลักดันให้สถาบันสิทธิมนุษยชนระดับชาติอื่นๆ ในอาเซียนมีท่าทีและ จัดทำข้อเสนอแนะร่วมกันต่อ AMM ให้เร่งดำเนินการให้มีการทบทวน TOR ของ AICHR เพื่อให้สามารถทำหน้าที่เป็น องค์กรสิทธิมนุษยชนที่ทำหน้าที่ทั้งในด้านการส่งเสริมและการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในอาเซียนได้อย่างเต็มรูปแบบต่อไป ๗.๒.๒ การผลั ก ดั น สิ ท ธิ ม นุ ษ ยชนให้ เ ป็ น แนวนโยบายและเป้ า หมายของประชาคมอาเซี ย น (Mainstreaming of Human Rights in the ASEAN Community) ดังที่ได้วิเคราะห์ในบทที่ ๖ เกี่ยวกับทิศทาการพัฒนาของประชาคมอาเซียนแล้วว่า ประชาคม อาเซียนกำหนดพันธกรณีนอกเหนือจากมาตรการทางด้านเศรษฐกิจ โดยยังรวมถึงพันธกรณีความร่วมมือในด้านการเมือง และความมั่นคง และด้านสังคมและวัฒนธรรมอีกด้วย ซึ่งในวิสัยทัศน์ในระยะสิบปีข้างหน้าของอาเซียนก็ได้นำประเด็น สิทธิมนุษยชนกำหนดเป็นเป้าหมายอย่างชัดเจนในประชาคมสังคมและวัฒนธรรม และอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นในประชาคม การเมืองและความมัน่ คง อย่างไรก็ตาม ความท้าทายยังคงมีอยูว่ า่ จะทำให้วสิ ยั ทัศน์เหล่านีม้ ผี ลในทางปฏิบตั ไิ ด้อย่างไร อีกทัง้ ในประชาคมเศรษฐกิจไม่ปรากฏการอ้างอิงหรือแนวคิดเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนที่ชัดเจนมีเพียงหลักการเรื่องการพัฒนา อย่างยั่งยืน (Sustainable Development) ซึ่งยังต้องรอชั้นการอนุวัติการตามวิสัยทัศน์ดังกล่าวว่าจะสามารถพัฒนา และนำแนวคิดสิทธิมนุษยชนซึง่ เป็นประเด็นพืน้ ฐานทีม่ คี วามเกีย่ วพันกับทุกภาคส่วนของประชาคม (Crosscutting Issue) และรวมถึงการนำเป้าหมายการพัฒนาอย่างยัง่ ยืน (Sustainable Development Goals)60 เป็นส่วนหนึง่ ของการดำเนินการ ควบคู่กับการพัฒนาทางเศรษฐกิจของอาเซียนว่าจะสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงไร ความท้าทายนี้ จึงเป็นประเด็นทีป่ ระเทศไทยจะสามารถแสดงบทบาทการเป็นผูน้ ำ ในการผลักดันให้มกี ารนำแนวคิดสิทธิมนุษยชนในด้านต่าง ๆ เป็นวาระของประชาคมในช่วงเวลาที่เหมาะสม โดยเฉพาะในประเด็นที่ประเทศไทยมีความเชี่ยวชาญหรือได้รับการยอมรับ จากนานาประเทศ เช่น การให้ความคุ้มครองผู้พิการ หรือการกำหนดนโยบายสาธารณสุขที่ให้สิทธิประชาชนในการเข้าถึง การได้รับการรักษาอย่างทั่วถึง (Universal Healthcare) และสำหรับ กสม. ประเด็นที่สมควรผลักดันให้ทุกประชาคมของ อาเซียนกำหนดเป็นวาระระดับภมิภาค คือ การจัดการผลกระทบเชิงลบต่อสิทธิมนุษยชนด้านต่าง ๆ (Negative Impacts) 60 un.org/ เป้าหมายการพัฒนาอย่างยัง่ ยืนทัง้ ๑๗ ด้านและตัวชีว้ ดั ทีเ่ กีย่ วข้อง ๑๖๙ ข้อ สืบค้นได้จาก https://sustainabledevelopment. สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ 97

Выберите целевой абзац3

Подключиться к абзацу
Connect to an entity
Disable highlights
Добавить в оглавление