086 การด�ำเนินการ (ต่อ) ต่อบุคคลซึง่ ท�ำงานในลักษณะอย่างเดียวกัน ด้วยเหตุแห่งสถานะและรูปแบบการจ้างแรงงาน ที่แตกต่างกัน อันเนื่องมาจากการแสดงเจตนาของคู่สัญญาตามหลักเสรีภาพในการแสดง เจตนาเท่านั้น แต่ด้วยนิติสัมพันธ์ในทางจ้างแรงงานที่คู่สัญญามีสถานะที่ไม่เท่าเทียมกัน ในทางความเป็นจริง จึงก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมในการจ้างแรงงาน ผู้ท�ำงานที่มีคุณค่า เท่ากันกลับไม่ได้รับสิทธิประโยชน์และสวัสดิการที่เท่าเทียมและเป็นธรรม จึงเป็นการเลือก ปฏิบัติและลดทอนคุณค่าความเป็นมนุษย์ของแรงงาน อันเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อ ลูกจ้างรับเหมาค่าแรง ในระหว่างการตรวจสอบ ลูกจ้างรับเหมาค่าแรงบางส่วนได้ยื่นฟ้องผู้ถูกร้องต่อศาล แรงงานภาค 2 ในกรณีที่นายจ้างฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 11/1 วรรคสอง ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 ต่อมา ได้มีการไกล่เกลี่ยและยอมความกันในชั้นศาล โดยผู้ถูกร้อง ยินยอมจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลกู จ้างรับเหมาค่าแรงซึง่ เป็นโจทก์ในคดีดงั กล่าว คนละ 50,000 บาท และจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างรับเหมาค่าแรงซึ่งมิได้เป็นโจทก์ คนละ 10,000 บาท คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติจึงมีมติให้ยุติเรื่อง กรณีเป็นเรื่องที่มีการฟ้องร้องเป็น คดีอยู่ในศาลหรือเรื่องที่ศาลมีค�ำพิพากษา ค�ำสั่ง หรือค�ำวินิจฉัยเสร็จเด็ดขาดแล้ว ข้อเสนอแนะมาตรการ หรือแนวทางในการ ส่งเสริมและคุ้มครอง สิทธิมนุษยชน รวมตลอดทั้งการแก้ ไข ปรับปรุงกฎหมาย กฎ ระเบียบหรือค�ำสั่ง 1. ผู้ถูกร้องควรน�ำหลักการชี้แนะของสหประชาชาติว่าด้วยธุรกิจกับสิทธิมนุษยชน (United Nations Guiding Principles on Business and Human Rights: UNGPs) ในส่วนที่ 2 ซึง่ เกีย่ วกับความรับผิดชอบของภาคธุรกิจในการเคารพสิทธิมนุษยชน ซึง่ รวมถึง สิทธิขั้นพื้นฐานในการท�ำงาน ให้เป็นไปตามแนวทางในการด�ำเนินธุรกิจที่ต้องเคารพ สิทธิมนุษยชน โดยค�ำนึงถึงหลักสิทธิมนุษยชนในการท�ำสัญญาจ้างเหมาค่าแรงและจัด สิทธิประโยชน์และสวัสดิการให้แก่ลูกจ้างรับเหมาค่าแรงอย่างเป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 11/1 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 อย่างจริงจัง 2. คณะรัฐมนตรีควรมอบหมายให้กระทรวงแรงงาน ในฐานะหน่วยงานผูร้ บั ผิดชอบ การด�ำเนินการตามแผนปฏิบัติการระดับชาติว่าด้วยธุรกิจกับสิทธิมนุษยชน (National Action Plan on Business and Human Rights: NAP) ด�ำเนินการเพื่อให้การบังคับ ใช้ ก ฎหมายว่ า ด้ ว ยการคุ ้ ม ครองแรงงานเป็ น ไปอย่ า งมี ป ระสิ ท ธิ ภ าพและสอดคล้ อ ง กับเจตนารมณ์ของกฎหมายอย่างแท้จริง ดังนี้ 2.1 ทบทวนและปรับปรุงแก้ไขกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานที่ยังมี ช่องว่างระหว่างกฎหมายและทางปฏิบตั ิ โดยพิจารณาแก้ไขเพิม่ เติมบทบัญญัตมิ าตรา 11/1 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ คุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 ให้มีความชัดเจนทั้งในเรื่องลักษณะความสัมพันธ์ ของการจ้างแรงงานในรูปแบบการจ้างเหมาค่าแรง ขอบเขตและมูลเหตุจ�ำเป็นในการจ้าง เหมาค่าแรง และหลักเกณฑ์ในทางปฏิบัติ รวมทั้งควรพิจารณาถึงความเหมาะสมของ บทก�ำหนดโทษตามมาตรา 144/1 แห่งพระราชบัญญัตคิ มุ้ ครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึง่ แก้ไข เพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 ให้ได้สัดส่วนกับ