รายงานผลการปฎิบัติงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
ประจ�ำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563
ข้อเสนอแนะมาตรการ
หรือแนวทางในการ
ส่งเสริมและคุ้มครอง
สิทธิมนุษยชน (ต่อ)
ความส�ำเร็จ/
ความก้าวหน้าในการ
คุ้มครองสิทธิมนุษยชน
071
เสนอต่อพนักงานเจ้าหน้าทีต่ ามพระราชบัญญัตปิ า่ ไม้ พ.ศ. 2484 เพือ่ ประกอบการพิจารณา
อนุญาต
2) ก่อนที่กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่จะพิจารณาอนุญาตประทาน
บัตรท�ำเหมืองแร่ในพืน้ ทีเ่ ขาโต๊ะกรัง ซึง่ เป็นพืน้ ทีใ่ นแหล่งหินอุตสาหกรรมชือ่ “เขาลูกช้าง”
จังหวัดสตูล กระทรวงอุตสาหกรรมและกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ควรร่วมกันก�ำหนดบทนิยามหรือความหมายค�ำว่า “ป่าน�้ำซับซึม” ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีลักษณะ
ต้องห้ามมิให้กำ� หนดให้เป็นเขตแหล่งแร่เพือ่ การท�ำเหมืองตามพระราชบัญญัตแิ ร่ พ.ศ. 2560
ให้ชัดเจน หลังจากก�ำหนดบทนิยามหรือความหมายดังกล่าวแล้ว กระทรวงอุตสาหกรรม
ควรทบทวนแหล่งหินอุตสาหกรรมตามประกาศดังกล่าวว่า พื้นที่บริเวณเขาโต๊ะกรังเป็น
พื้นที่ป่าน�้ำซับซึมหรือไม่ ก่อนที่จะด�ำเนินการพิจารณาอนุญาตประทานบัตรตามขั้นตอน
ของกฎหมายต่อไป
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแจ้งว่า ตามบทบัญญัติมาตรา 17
แห่งพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2560 พื้นที่ที่จะก�ำหนดให้เป็นเขตแหล่งแร่เพื่อการท�ำเหมือง
ต้องไม่ใช่พนื้ ทีแ่ หล่งต้นน�ำ้ หรือป่าน�ำ้ ซับซึม กรมทรัพยากรธรณี ในฐานะส�ำนักงานเลขานุการ
คณะกรรมการนโยบายบริหารจัดการแร่แห่งชาติได้ดำ� เนินการก�ำหนดค�ำนิยาม “แหล่งต้นน�ำ้
หรือป่าน�้ำซับซึม” ภายใต้กลไกคณะกรรมการนโยบายบริหารจัดการแร่แห่งชาติ ปัจจุบัน
อยูร่ ะหว่างการพิจารณาก�ำหนดค�ำนิยามโดยคณะอนุกรรมการด้านจัดท�ำแผนแม่บทบริหาร
จัดการแร่
กรณีที่ 5 สิทธิชุมชน กรณีกล่าวอ้างว่า การเสนอกลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ กระทบต่อ
สิทธิชุมชนท้องถิ่นดั้งเดิม และกลุ่มชาติพันธุ์
ประเด็นการร้องเรียน
คณะกรรมการสิ ท ธิ ม นุ ษ ยชนแห่ ง ชาติ ไ ด้ รั บ เรื่ อ งร้ อ งเรี ย นกรณี ก ล่ า วอ้ า งว่ า
คณะรัฐมนตรี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และกรมอุทยานแห่งชาติ
สัตว์ป่า และพันธุ์พืช มีการน�ำเสนอต่อที่ประชุมคณะกรรมการมรดกโลก สมัยสามัญ
ครั้งที่ 40 ณ นครอิสตันบูล สาธารณรัฐตุรกีให้ขึ้นบัญชีกลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นมรดกโลก
ทางธรรมชาติกลุม่ ป่าแก่งกระจาน โดยผูร้ อ้ งเห็นว่า กลุม่ ป่าแก่งกระจานมีความอุดมสมบูรณ์
ทางธรรมชาติและมีความหลากหลายทางชีวภาพเป็นที่ต้ังถิ่นฐานและที่อยู่อาศัยของชุมชน
ท้องถิ่นดั้งเดิมชนเผ่ากะเหรี่ยงมาเป็นระยะเวลานาน นอกจากนี้ ยังส่งผลกระทบต่อการใช้
ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ และยังไม่ได้รับฟังความคิดเห็น รวมทั้งจัดให้ราษฎร
มีส่วนร่วมในการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติ อาจเป็นการละเมิดสิทธิชุมชน
บทที่
3