ประสิทธิผลเป็นที่น่าพึงพอใจ หรือมีอุปสรรคประการใดหรือไม่
- ศึกษาความสอดคล้องระหว่างสิทธิในสิ่งแวดล้อมกับกฎหมายสิ่งแวดล้อมของไทยเพื่อปรับปรุงกฎหมายให้
มีความสอดคล้องกัน รวมทั้งแนวทางในการสร้างความร่วมมือระหว่างหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายสิ่งแวดล้อมกับส�ำนักงาน
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเพื่อคุ้มครองสิ่งแวดล้อมให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
การน�ำไปใช้ประโยชน์
น�ำไปใช้เป็นข้อมูลสนับสนุนการจัดท�ำข้อเสนอแนะนโยบายและข้อเสนอในการปรับปรุงกฎหมาย น�ำไปเผยแพร่ใน
ห้องสมุด/ผ่านทางเว็บไซต์
ผลการดำ�เนินงานปีงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๕๙
(๒) การศึกษาวิจัยเรื่อง “มาตรฐานสากลในการดำ�เนินธุรกิจเพื่อการเคารพสิทธิมนุษยชน”
ผู้ศึกษาวิจัย : สถาบันวิจัยและให้ค�ำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (นางสาวสฤณี อาชวนันทกุล)
สาระส�ำคัญของการศึกษาวิจัย
โครงการศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา รวบรวม
และวิเคราะห์มาตรฐานสากลในการด�ำเนินธุรกิจเพื่อการเคารพ
สิทธิมนุษยชน ผลการศึกษาวิจัย พบว่า แนวปฏิบัติส�ำหรับธุรกิจ
ซึ่งได้ก�ำหนดมาตรฐานการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนอย่างชัดเจน และ
เป็ น หลั ก การที่ ไ ด้ รั บ การยอมรั บ จากรั ฐ บาลและองค์ ก รธุ ร กิ จ ใน
หลายประเทศทั่วโลก จ�ำนวน ๘ มาตรฐาน ได้แก่ (๑) ข้อตกลงโลก
แห่งสหประชาชาติ (UN Global Compact) (๒) หลักการชี้แนะ
ว่าด้วยธุรกิจและสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (UN Guiding
Principles on Business and Human Rights) เริม่ ใช้ในปี พ.ศ. ๒๕๕๔
โดยส�ำนักงานข้าหลวงใหญ่เพื่อสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ
(Office of the United Nations High Commissioner for Human
บทที่
Rights – OHCHR) (๓) หลักการก�ำกับกิจการที่ดีขององค์การเพื่อ
๓
ความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD Principles of
Corporate Governance) (๔) แนวปฏิบัติส�ำหรับบรรษัทข้ามชาติ
ขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD
Guidelines for Multinational Enterprises) (๕) มาตรฐานการเปิดเผย
ข้อมูลของ Global Reporting Initiative (GRI) (๖) การประเมินการส่งเสริมสถานประกอบการสร้างความรับผิดชอบต่อสังคม
อย่างยัง่ ยืน (Corporate Social Responsibility, Department of Industrial Works: CSR-DIW) ของกรมโรงงานอุตสาหกรรม
กระทรวงอุตสาหกรรม (๗) มาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมและสังคมที่ยั่งยืน (Standards on Environmental and Social
Sustainability) ของบรรษัทเงินทุนระหว่างประเทศ (International Finance Corporation - IFC) และ (๘) ตัวชี้วัดด้าน
สิทธิมนุษยชนส�ำหรับภาคธุรกิจ (Human Rights Indicators for Business) จัดท�ำโดยสถาบันสิทธิมนุษยชนเดนมาร์ก
ซึง่ ทัง้ ๘ มาตรฐานมีลกั ษณะร่วมกันคือ เป็นมาตรฐานโดยสมัครใจ ขณะเดียวกันก็มคี วามแตกต่างกันในหลายด้าน ไม่วา่ จะเป็น
การประยุกต์ใช้กับอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน รวมถึงตัวชี้วัดที่มีเนื้อหาแตกต่างกัน ซึ่งขึ้นอยู่กับบทบาทขององค์กรที่ก�ำหนด
มาตรฐาน และความเป็นมาของมาตรฐานดังกล่าว
อุปสรรคส�ำคัญของการใช้มาตรฐานในบริบทไทย ได้แก่ การขาดความรู้ความเข้าใจของบริษัทหลายแห่งในความ
ส�ำคัญของการวางระบบการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่มีประสิทธิผล และการขาดการบูรณาการกระบวนการตรวจสอบด้าน
สิทธิมนุษยชนเข้ากับระบบประเมินความเสีย่ งของบริษทั ส่วนข้อจ�ำกัดส�ำคัญของมาตรฐานทัง้ ๘ มาตรฐานทีศ่ กึ ษาในงานวิจยั
รายงานผลการปฏิบัติงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
59
ประจำ�ปีงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๕๙