ญ : เค้าก็คงคิ ดเหมื อนหนู ทุกคนแหละ เราอุม้ ท้องมา เราก็ตอ้ งรักลูกเรา อุม้ มาตัง้ หลายเดื อน เก้าเดื อน ก็เหมื อนเมย์ ก็บอกเค้าแล้ว เค้ามาปรึ กษาหนูน่ะเมย์ แฟนเค้าบอก เออ! เมย์เค้าไม่ได้มี ประจาเดื อนมาหลายเดื อนแล้วนิ ทาไง ตอนนัน้ เอ็งเป็ นยังไง ตอนทีม่ ี เขาไม่มีประจาเดื อน หนูก็เลย บอกว่า หนูน่ะประจาเดื อนมาไม่ปกติ อยู่แล้ว แต่เมย์มาปกติ มยั้ หนูก็ถามใช่เปล่า เขาบอกมา มา ทุกเดื อน แล้วที น่ ี ห้ นูก็เลยบอกว่า มันท้องแล้วล่ะ ไปซื ้อที ่ตรวจมา พอสรุปที ต่ รวจ ท้องจริ งๆ เค้า เทีย่ วบอกแม่บอกพ่อ พ่อแม่เค้าดี เค้าก็รับ ถาม : ก็เรี ยกว่า เค้าก็หาข้อมูลจากคนที ม่ ี ประสบการณ์ มากกว่า ญ : ใช่ เพราะว่าหนูทอ้ งก่อน เค้าก็เลยมาถามหนู มี อะไรก็มาถามหนู หนูเป็ นญาติ เขา เขาก็ เลยมาถาม จำกกำรพูดคุยเกี่ยวกับบริกำรที่เยำวชนหญิงที่ตงครรภ์ ั้ ไม่พร้ อมต้ องกำรทำให้ ทรำบถึงรูปแบบ บริกำรที่เหมำะสมและเป็ นที่ต้องกำรของผู้รับบริ กำร ถาม : ข้อหนึ่งเป็ นคนไว้วางใจ สองมี ประสบการณ์มาก่���น ซึ่งถ้าข้างในชุมชน หรื อว่าในโรงเรี ยน มี แบบนี ้ มี แบบนี ค้ ื อมี พีท่ ี ช่ ่วยดูน้อง ตัง้ แต่เริ่ มคบกัน อาจจะดูตงั้ แต่จะวางตัวยังไง ป้ องกันยังไง หนูว่ามันจะดี มยั้ ญ : ดี ดีมากเลย ถาม : มันอาจจะทาให้ไม่ต้องมาถึงจุดที ่ตอ้ งเลื อกว่า จะเอาไว้หรื อเอายังไง อาจจะยังไม่ตอ้ ง ถึงกับท้อง คื ออาจจะมี การป้ องกันทีไ่ ด้ผล ญ : หนูอยากให้มี ถาม : อยาก อยากให้มีใช่มยั้ ค่ะ เป็ นเหมื อนเพือ่ นใจวัยรุ่น ญ : หนูก็ไม่เคยรู้ อ๋อ! กลุ่มเพือ่ นใจวัยรุ่นเหรอค่ะ ถาม : เออ! มี มยั้ ทีโ่ รงเรี ยน ญ : มี ค่ะ เพิ่ งมาตัง้ เมื ่อหนูจะออกนี เ่ อง แต่ตอนที ่หนูอยู่เค้ายังไม่มี ถาม : แล้วหนูคิดว่า กลุ่มเพือ่ นใจวัยรุ่นนี จ่ ะช่วยได้มยั้ ในประสบการณ์ เรา ญ : น่าจะช่วยได้นะค่ะ โรงเรี ยนหนูเค้าจะมี เป็ นห้องเลยอ่ะ ถ้าใครแบบเพือ่ นใจวัยรุ่นงี ้ ถ้าใคร อยากให้ช่วยอะไร คุณครู เค้าก็จะไปเปิ ดอี กมุมนึง อี กมุมนึงเค้าก็จะมี หนังสือให้อ่าน อี กมุมนึงก็ปิด ห้องคุยกันสองคน แบบคุยกันสองคนไม่ให้คนอื ่นรู้ ถาม : ก็เป็ นการรักษาความลับ เป็ นการให้ข้อมูลใช่มยั้ ค่ะ แล้วก็ทาให้ช่วยในการตัดสิ นใจมาก ขึ้นใช่มยั้ ค่ะ แต่ทีน่ ี ้ พีก่ ็ยงั นึกไม่ออกว่าทีก่ ลุ่มเพือ่ นใจวัยรุ่นเนีย่ จะให้คาปรึ กษาแบบลึกซึ้ งมากแค่ ไหน ญ : หนูก็ยงั ไม่เคยเลย เพราะว่าหนูก็จะออกแล้วช่วงนัน้ ๙๐

Select target paragraph3