รายงานการประเมินสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในประเทศไทย ปี ๒๕๕๘ กลุ่มผู้หญิงและความเสมอภาคระหว่างเพศ ทัง้ นี้ กสม. ประเมินสถานการณ์ดา้ นกลุม่ ผูห้ ญิงและความเสมอภาค ทางเพศ โดยพบว่า แม้วา่ ในภาพรวมจะแสดงถึงความไม่เท่าเทียม ระหว่างหญิงและชายทีล่ ดตำ่ ลง แต่เมือ่ พิจารณารายละเอียดตาม ตัวชี้วัดแล้ว พบว่า ยังมีความไม่เท่าเทียมระหว่างหญิงและชาย ในด้านตลาดแรงงานค่อนข้างมาก (ชาย = ๘๐.๗ และหญิง = ๖๔.๓) ในขณะที่มีสัดส่วนของผู้หญิงที่ดำรงตำแหน่งในรัฐสภา น้อยมาก โดยคิดเป็นลำดับที่ ๑๗๒ จากทั้งหมด ๑๘๕ ประเทศ และในระหว่างปี ๒๕๕๗-๒๕๕๘ มีค่าสัดส่วนของผู้หญิงที่ดำรง ตำแหน่งในรัฐสภา น้อยที่สุดในรอบ ๑๐ ปี (๒๕๔๙ - ๒๕๕๘) อี ก ทั้ ง ยั ง พบปั ญหาความรุ น แรงต่ อ ผู ้ ห ญิ ง (กรณี ที่ ผู้ห ญิงถูก กระทำ) ในทุกประเภทของความรุนแรง ในจำนวนที่สูงขึ้นกว่า ปี ๒๕๕๗ ด้วย กสม. จึงเสนอว่า รัฐซึ่งมีหน้าที่ในการเคารพ (Obligation to Respect) หน้าทีใ่ นการคุม้ ครอง (Obligation to Protect) และหน้ า ที่ ใ นการท ำ ให้ สิ ท ธิ เ กิ ด ผลในทางปฏิ บั ติ ในการจัดทำหรืออำนวยการให้เกิดขึน้ จริง (Obligation to Fulfill) จึงควรดำเนินการส่งเสริมให้เกิดความเสมอภาคระหว่างเพศ ด้วยการออกมาตรการที่เหมาะสมและมาตรการพิเศษชั่วคราว การเสริ ม สร้ า งการมี ส ่ ว นร่ ว มทางการเมื อ งของผู ้ ห ญิ ง เช่ น การกระตุ้นให้พรรคการเมืองใช้ระบบสัดส่วน จัดการฝึกอบรม และสร้างความตระหนักเกี่ยวกับความสำคัญของผู้หญิงในการ ตัดสินใจทุกระดับ และในเวทีนานาชาติ การส่งเสริมการออก นโยบายและกำหนดกลไกและมาตรการในการแก้ไขปัญหา ที่มีประสิทธิภาพที่จะทำให้ผู้หญิงที่ถูกละเมิดสามารถเข้าถึง ความเป็นธรรมได้ ๒๑ หมายถึง รายได้ประจำเฉลี่ยต่อคนต่อเดือน ประกอบด้วย ค่าจ้างและเงินเดือน, กำไรสุทธิจากการประกอบธุรกิจ, รายได้จากทรัพย์สิน, รายได้ที่ไม่เป็นตัวเงิน เช่น เงินได้รับเป็น การช่วยเหลือ มูลค่าสินค้าและบริการ เป็นต้น. (สำนักงานสถิติแห่งชาติ. แผนที่ความยากจน. www.nso.go.th) 20 บทที่ ๒ ภาพรวมสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในประเทศไทย ปี ๒๕๕๘ กสม. พบว่า รัฐบาลมีความพยายามในการดูแลส่งเสริมความเท่าเทียมระหว่างเพศ โดยการประกาศใช้พระราชบัญญัติความเท่าเทียม ระหว่ า งเพศ พ.ศ. ๒๕๕๘ มี ก ารจั ด ท ำ แผนงานที่ เ กี่ ย วกั บ การพั ฒ นามิ ติ ห ญิ ง ชาย ทั้ ง แผนพั ฒ นาสตรี ใ นช่ ว งแผนพั ฒ นาเศรษฐกิ จ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๕๕ - ๒๕๕๙) และแผนพัฒนาสถิติหญิงและชาย ฉบับที่ ๑ (พ.ศ. ๒๕๕๗ - ๒๕๕๘) รวมถึง การทำรายงานสถานการณ์สตรี ปี ๒๕๕๘ แสดงสถานการณ์ ๑๒ ด้าน ตามข้อกำหนดในปฏิญญาและแผนปฏิบัติการปักกิ่งเพื่อควา ก้าวหน้าของสตรี โดยสำรวจข้อมูลจากประชากรเพศหญิงในประเทศไทย ทั้งหมด ๓๓.๑ ล้านคน (จากประชากรโดยรวม ๖๕.๑๐ ล้านคน) ซึ่งแสดงความแตกต่างระหว่างหญิงและชายในประเด็นที่น่าห่วงใยหลายประเด็น อาทิ การเข้าสู่วัยผู้สูงอายุ ผู้หญิงมีจำนวนมากกว่า ผู้ชาย (๕.๑ > ๔.๐ ล้านคน) คิดเป็น ร้อยละ ๕๖.๐๔ ผู้ด้อยโอกาสทางสังคม ผู้หญิงมีจำนวนมากกว่าผู้ชาย (๖.๔๐ > ๔.๙ หมื่นคน) คิดเป็น ร้อยละ ๕๖.๖๔ จำนวนผู้หญิงที่มีงานทำ มีจำนวนน้อยกว่าผู้ชาย (๑๗.๕ < ๒๐.๙ ล้านคน) คิดเป็น ร้อยละ ๔๕.๕๗ นอกจากนั้น ผู้หญิงยังเป็นผู้อยู่นอกกำลังแรงงานจำนวนมากกว่าผู้ชาย (๑๐.๖ > ๕.๕ ล้านคน) คิดเป็น ร้อยละ ๖๕.๘๔ โดยในเรื่องการทำงานบ้าน ซึ่งเป็นการทำงานที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้๒๑ ผู้หญิงก็มีจำนวนมากกว่าผู้ชาย (๔.๖ > ๐.๒ ล้านคน) คิดเป็น ร้อยละ ๙๕.๘๓ ซึ่งตัวเลขสถิติ ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นถึงสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำระหว่างหญิงและชายที่ยังมีอยู่ในประเทศไทย

اختر الفقرة المستهدفة3

الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات