ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม เพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน กำเนิดมลพิษที่จะต้องถูกควบคุมการปล่อยทิ้งอากาศเสียออกสู่สิ่งแวดล้อม ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ ๓๐ มกราคม ๒๕๓๙ ซึ่งมาตรา ๙๖ แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๕ กำหนดให้เจ้าของหรือผูค้ รอบครองแหล่งกำเนิดมลพิษมีหน้าทีต่ อ้ งรับผิดชดใช้คา่ สินไหมทดแทนหรือค่าเสียหาย หากว่า มีการรั่วไหลหรือแพร่กระจายของมลพิษเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายหรือเสียหาย หรือเป็นเหตุให้ทรัพย์สินของรัฐ เสียหาย โดยไม่ต้องคำนึงว่าอันตรายหรือความเสียหายดังกล่าวจะเกิดจากการกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ของเจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งกำเนิดมลพิษหรือไม่ สำหรับกรณีโรงไฟฟ้าแม่เมาะของผู้ถูกฟ้องคดีสามารถ พิจารณาได้ ดังนี้ กรณีมลภาวะจากฝุ่นละออง ปรากฏข้อเท็จจริงในสำนวนคดีว่า ส่วนมากมีแหล่งที่มาจากการเผา ไหม้มวลชีวภาพและรถยนต์ มิได้เกิดจากการปล่อยทิ้งอากาศเสียของผู้ถูกฟ้องคดี ค่าเฉลี่ยฝุ่นละอองกับพื้นที่อื่น ๆ ทั่วประเทศแล้วไม่มีความแตกต่างกัน ประกอบกับผู้ถูกฟ้องคดีได้ติดตั้งเครื่องกำจัดฝุ่นชนิดไฟฟ้าสถิตแรงสูงในทุก โรงไฟฟ้า มีมาตรการควบคุมฝุ่นละอองภายในบริเวณโรงไฟฟ้าด้วยการราดน้ำบนวัสดุที่มีฝุ่นฟุ้งกระจายอยู่เสมอ และ ไม่พบว่ามีพนักงานของผูถ้ กู ฟ้องคดีเจ็บป่วยเป็นโรคปอดอักเสบจากฝุน่ หิน จึงถือไม่ได้วา่ โรงไฟฟ้าแม่เมาะของผูถ้ กู ฟ้อง คดีก่อให้เกิดการแพร่กระจายของฝุ่นละอองที่จะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ฟ้องคดีตามมาตรา ๙๖ แห่งพระ ราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๕ แต่อย่างใด กรณีมลภาวะจากก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ เห็นว่า ค่าเฉลีย่ ฯ ไม่เกิน ๗๘๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร เป็นค่าเฉลีย่ ฯ ทีจ่ ะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายและสุขภาพอนามัย และเป็นค่ามาตรฐานโดยทัว่ ไปทีใ่ ช้กบั ประชาชนทัง้ ประเทศ แม้จะมีการกำหนดค่าเฉลีย่ ความเข้มข้นของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ในบรรยากาศโดยทัว่ ไปในเวลา ๑ ชัว่ โมง โดยเฉพาะพืน้ ทีต่ ำ บลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง กำหนดให้คา่ เฉลีย่ ฯ ไม่เกิน ๑,๓๐๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์ เมตร ก็ตาม แต่ถา้ โรงไฟฟ้าแม่เมาะของผูถ้ กู ฟ้องคดีได้มกี ารปล่อยทิง้ ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ออกสูบ่ รรยากาศจนทำให้ มีค่าเฉลี่ยฯ เกินกว่า ๗๘๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ถึงจะไม่เกิน ๑,๓๐๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร หากก่อให้ เกิดความสียหายแก่ผู้ฟ้องคดี และไม่ปรากฏเหตุยกเว้นความรับผิด ผู้ถูกฟ้องคดีก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนหรือค่าเสียหายให้แก่ผู้ฟ้องคดีตามมาตรา ๙๖ แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม แห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๕ กรณีนปี้ รากฏข้อเท็จจริงว่าโรงไฟฟ้าแม่เมาะปล่อยทิง้ ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ออกสูบ่ รรยากาศ โดยระหว่างเดือนพฤศจิกายน ๒๕๓๕ ถึงเดือนสิงหาคม ๒๕๔๑ รวม ๗๐ เดือน ตรวจพบว่ามีทั้งกรณีค่าเฉลี่ยฯ เกิน กว่า ๗๘๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และเกินกว่า ๑,๓๐๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร หลังจากนั้นเป็นต้นมา ไม่มี กรณีค่าเฉลี่ยฯ เกินกว่า ๗๘๐ ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ผู้ถูกฟ้องคดีจึงละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ ต้องปฏิบตั ใิ นการปล่อยทิง้ ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ออกสูบ่ รรยากาศ เมือ่ ผูฟ้ อ้ งคดีเป็นผูอ้ าศัยอยูใ่ นพืน้ ทีอ่ ำ เภอแม่เมาะ ในช่วงเวลาที่มีการแพร่กระจายของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่มีค่าเฉลี่ยฯ สูงเกินกว่าค่ามาตรฐานและที่ประกาศคณะ กรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติกำหนด กล่าวอ้างในคำฟ้องว่าได้รับผลกระทบจากก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่เกิดจาก โรงไฟฟ้าแม่เมาะของผู้ถูกฟ้องคดีจนเจ็บป่วยเป็นโรคในระบบทางเดินหายใจ โรคปอด หรือเกิดอาการระคายเคือง ตามเยื่อบุผนังตามร่างกาย จึงเชื่อได้ว่าผู้ฟ้องคดีได้รับอันตรายเสียหายจากก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่แพร่กระจาย จากโรงไฟฟ้าแม่เมาะของผู้ถูกฟ้องคดีและมิใช่เหตุสุดวิสัยที่จะเป็นเหตุให้ผู้ถูกฟ้องคดียกขึ้นเป็นข้อกล่าวอ้าง 155

اختر الفقرة المستهدفة3

الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات