ส�ำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ การศึกษาเปรียบเทียบแนวทาง การบังคับใช้สิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อม ขององค์การระหว่างประเทศระดับภูมิภาค ๓.๑ การบังคับใช้สิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมขององค์การระหว่างประเทศด้านสิทธิ มนุษยชนแห่งภูมิภาคยุโรป ๓.๑.๑ อนุสญ ั ญาแห่งยุโรปว่าด้วยการคุม้ ครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขัน้ พืน้ ฐาน (European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms) อนุสัญญาแห่งยุโรปว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน ค.ศ. ๑๙๕๐ เป็นข้อตกลง ระหว่างประเทศระดับภูมิภาคยุโรปที่สภายุโรปได้จัดท�ำขึ้นเพื่อคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในยุโรป โดยรับแนวความคิดมาจาก ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. ๑๙๔๘ อนุสัญญาแห่งยุโรปฉบับนี้มีเจตนารมณ์เพื่อคุ้มครองและพัฒนาสิทธิ มนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน โดยเป็นกฎหมา��ระหว่างประเทศที่มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากกฎหมายระหว่าง ประเทศทั่วไปที่ยอมรับว่า ปัจเจกบุคคลถือเป็นบุคคลหรือผู้ทรงสิทธิตามกฎหมายระหว่างประเทศได้อย่างชัดเจนที่สุด ดังมาตรา ๓๔ แห่งอนุสัญญาฯ ระบุว่า “ศาลอาจรับค�ำร้องจากบุคคลใด ๆ หรือองค์กรเอกชน หรือกลุ่มของปัจเจกบุคคล ที่อ้างว่าตกเป็นเหยื่อของการกระท�ำละเมิดจากรัฐภาคีแห่งอนุสัญญา ตามที่ก�ำหนดไว้ในส่วนที่หนึ่งของอนุสัญญานี้หรือ พิธีสาร รัฐภาคีรับรองว่าจะไม่เป็นอุปสรรคในทางใด ๆ ต่อการด�ำเนินการให้มีผลบังคับใช้สิทธิน”ี้ อันจะเห็นได้ว่ากฎหมาย ระหว่างประเทศระดับโลกที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นศาลยุติธรรมระหว่างประเทศหรือองค์การระหว่างประเทศใด ไม่เคยปรากฏให้ปัจเจกบุคคลสามารถเรียกร้องสิทธิด้วยตนเองได้เลย หากจะเรียกร้องสิทธิของตนต้องร้องขอผ่านรัฐที่ตน สังกัดหรือมีสัญชาติเพื่อให้รัฐเป็นตัวแทนในการฟ้องร้องหรือเรียกร้องเอากับรัฐอื่น ๆ นั่นเอง จึงถือได้ว่าอนุสัญญายุโรป ว่าด้วยสิทธิมนุษยชนนี้เป็นอนุสัญญาที่มีลักษณะเหนือรัฐ (Supra-National) ที่คุ้มครองปัจเจกบุคคลตามกฎหมายระหว่าง ประเทศชัดเจนที่สุด 78