บทที่ ๑ สิทธิและเสรีภาพที่พึงได้รับการคุ้มครองของไทย
๒. มาตรฐานอื่น ๆ ตลอดจนการยอมรับ หรือให้คำปฏิญาณต่อกลไกต่าง ๆ
นอกจากสนธิสัญญาหลักและพิธีสารข้างต้นแล้ว ประเทศไทยยังให้สัตยาบันกับอนุสัญญาที่จัดทำขึ้นโดยองค์การ
แรงงานระหว่างประเทศ (International Labour Organization: ILO)๑๒ จำนวน ๑๔ ฉบับ ได้แก่
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๔
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๙
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๒๙
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๘๐
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๘๘
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๐๐
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๐๔
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๐๕
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๑๖
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๒๒
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๒๓
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๒๗
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๓๘
อนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๑๘๒
การหยุดพักผ่อนประจำสัปดาห์ในงานอุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๔๖๔ (๑๙๒๑)
การปฏิบัติโดยเท่าเทียมกันในเรื่องค่าทดแทนสำหรับคนงานชาติในบังคับและคนต่างชาติ
พ.ศ. ๒๔๖๘ (๑๙๒๕)
การเกณฑ์แรงงาน หรือแรงงานบังคับ พ.ศ. ๒๔๗๓ (๑๙๓๐)
การแก้ไขบางส่วนของอนุสัญญา พ.ศ. ๒๔๘๙ (๑๙๔๖)
การจัดตั้งบริหารจัดหางาน พ.ศ. ๒๔๙๑ (๑๙๔๘)
ค่าตอบแทนที่เท่ากัน พ.ศ. ๒๔๙๔ (๑๙๕๑)
การเลิกบังคับทางอาญาแก่กรรมกรพื้นเมืองที่ละเมิดสัญญาจ้าง พ.ศ. ๒๔๙๘ (๑๙๕๕)
การยกเลิกแรงงานบังคับ พ.ศ. ๒๕๐๐ (๑๙๕๗)
การแก้ไขบางส่วนของอนุสัญญา พ.ศ. ๒๕๐๔ (๑๙๖๑)
นโยบายการทำงาน พ.ศ. ๒๕๐๗ (๑๙๖๔)
อายุขั้นต่ำที่อนุญาตให้ทำงานในเหมืองใต้ดิน พ.ศ. ๒๕๐๘ (๑๙๖๕)
น้ำหนักสูงสุดที่อนุญาตให้คนงานคนหนึ่งแบกหามได้ พ.ศ. ๒๕๑๐ (๑๙๖๗)
อายุขั้นต่ำที่อนุญาตให้จ้างงานได้ พ.ศ. ๒๕๑๖ (๑๙๗๓)
การห้ามและการดำเนินการโดยทันทีเพื่อขจัดรูปแบบที่เลวร้ายที่สุดของการใช้แรงงานเด็ก
พ.ศ. ๒๕๔๒ (๑๙๙๙)
ในส่วนของปฏิญญา ข้อมติ มาตรฐาน แนวทาง ข้อกำหนดระหว่างประเทศ ที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมและคุ้มครอง
สิทธิมนุษยชน ตลอดจนคำมั่นโดยสมัครใจ (pledge) และ/หรือคำรับรอง (accept) ซึ่งรัฐบาลไทยได้ให้ไว้ต่อประชาคม
ระหว่างประเทศ หรือแม้แต่การดำเนินการของกลไกซึ่งจัดตั้งขึ้นตามกฎบัตรแห่งสหประชาชาติ (Charter-based) โดยมี
บทบาทหน้าที่ตามมติของที่ประชุมคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (Human Rights Council) และ/หรือมติ
ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ (UN General Assembly) อาทิ คณะทำงาน (Working Group) ผูร้ ายงานพิเศษ (Special
Rapporteur) หรือผู้แทนพิเศษ (Special Representative) แม้ว่าจะไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายระหว่างประเทศ
แต่ ก็ เป็ น กระบวนการทางสังคมและการเมืองระหว่ า งประเทศ ที่ มี ผ ลต่ อ การส่ ง เสริ ม และคุ ้ ม ครองสิ ท ธิ ม นุ ษ ยชน
ภายในประเทศ
โดยปัจจุบนั กระบวนการหนึง่ ทีป่ ระเทศไทยในฐานะสมาชิก (รัฐภาคี) ๑ ใน ๑๙๓ ประเทศขององค์การสหประชาชาติ
(United Nations)๑๓ ได้ให้ความสำคัญ คือ การเสนอรายงานทบทวนสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของประเทศไทย ภายใต้
กระบวนการ Universal Periodic Review (UPR) ซึ่งในกระบวนการทบทวน รอบที่ ๒ เมื่อวันที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙
รัฐบาลไทยได้ให้คำมั่นโดยสมัครใจ จำนวน ๗ ข้อ ในขณะที่ได้รับข้อเสนอแนะจากกระบวนการ UPR ทั้งสิ้น ๒๔๙ ข้อ
๑๒ มีสถานะเป็นทบวงชำนัญพิเศษแห่งสหประชาชาติ (specialized agency) โดยมีหน้าทีห่ ลักนการส่งเสริมการปรับปรุงสภาพชีวติ ของผูใ้ ช้แรงงาน ผ่านการกำหนด ติดตาม และกำกับมาตรฐาน
ในด้านการจ้างงาน ค่าจ้าง ระยะเวลาการปฏิบัติงาน การประกันสังคม และอื่น ๆ.
๑๓ องค์การสหประชาชาติ (United Nations) เป็นองค์การระหว่างประเทศซึ่งมีความมุ่งหมายเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ความร่วมมือในกฎหมายระหว่างประเทศ ความมั่นคงระหว่างประเทศ
การพัฒนาเศรษฐกิจ กระบวนการทางสังคม สิทธิมนุษยชน และการบรรลุสันติภาพโลก สหประชาชาติก่อตั้งขึ้นใน ๒๔๘๘ (๑๙๔๕) หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อแทนที่สันนิบาตชาติ เพื่อ
ยุติสงครามระหว่างประเทศ เพื่อเป็นเวทีสำหรับการเจรจา
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ | 61
บทที่
๑
اختر الفقرة المستهدفة3
الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات