บทที่ ๔ การประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (๒) กรณีที่สถานประกอบการมีลูกจ้างตั้งแต่ ๑๐ คนขึ้นไป ไม่ต้องส่งข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานให้กรมสวัสดิการ และคุม้ ครองแรงงาน นัน้ อาจทำให้เกิดปัญหาเรือ่ งระเบียบหรือข้อบังคับทีไ่ ม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่เป็นธรรม เนือ่ งจาก นายจ้างไม่ต้องส่งข้อบังคับให้กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน การประเมินสถานการณ์ ปัญหา และอุปสรรค จากการติดตามสถานการณ์สทิ ธิมนุษยชนทีเ่ กีย่ วข้องกับสิทธิในการทำงานในประเทศไทย ในปี ๒๕๖๐ ประกอบการ พิจารณาบทบัญญัตติ ามกติกา ICESCR ข้อเสนอแนะของคณะกรรมการประจำกติกา ICESCR รัฐธรรมนูญและกฎหมายไทย ตลอดจนข้อเสนอแนะจากกระบวนการ UPR กสม. เห็นว่า รัฐได้มคี วามก้าวหน้าในการส่งเสริมและคุม้ ครองสิทธิในการทำงาน ในประเทศไทยเป็นลำดับ ดังนี้ (๑) ปรับปรุงกฎหมาย โดยได้มกี ารประกาศใช้พระราชบัญญัตคิ มุ้ ครองแรงงาน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๖๐ ซึง่ เพิม่ บทบัญญัติ เกีย่ วกับการเกษียณอายุและการจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลกู จ้างกรณีเกษียณอายุ เพือ่ คุม้ ครองลูกจ้างกรณีเกษียณอายุ และเพือ่ ให้เกิดความชัดเจนในการบังคับใช้กฎหมาย รวมทั้งเพิ่มบทกำหนดโทษกรณีนายจ้างไม่จ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างกรณี เกษียณอายุ อันเป็นการดำเนินการคุม้ ครองบุคคลจากการเลือกปฏิบตั ดิ า้ นการจ้างงานและอาชีพ ตามอนุสญ ั ญา ILO ฉบับที่ ๑๑๑ ว่าด้วยการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานและอาชีพ ค.ศ. ๑๙๕๘ (๒) มีการปรับอัตราค่าจ้างขัน้ ตำ่ เพิม่ ขึน้ ในบางท้องที่ และเพิม่ เติมบทบัญญัตใิ นพระราชบัญญัตคิ มุ้ ครองแรงงาน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๖๐ เพื่อให้คณะกรรมการค่าจ้างสามารถพิจารณากําหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่แตกต่างสําหรับลูกจ้างบางกลุ่มได้ (๓) มีมาตรการอย่างต่อเนื่องในการดูแลจัดการสภาพการทำงานที่ปลอดภัยและถูกสุขลักษณะโดยพบว่ามีอัตราการ ประสบอันตรายจากการทำงานของลูกจ้าง กรณีร้ายแรงลดลง (๔) รัฐบาลได้ดำเนินมาตรการการบริหารจัดการแรงงานนอกระบบอย่างต่อเนื่อง ซึ่งสอดคล้องกับข้อสังเกตเชิงสรุป ต่อรายงานการปฏิบัติงานฉบับที่ ๑ และ ๒ ของคณะกรรมการประจำกติกา ICESCR และข้อเสนอแนะจากการประชุม UPR รอบที่ ๒ โดยเฉพาะเรื่องการขยายความคุ้มครองหลักประกันสังคม ด้วยการเห็นชอบร่างกฎหมายลำดับรองที่ ออกตามพระราชบัญญัตปิ ระกันสังคม (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๕๘ เพือ่ เพิม่ สิทธิประโยชน์ให้แก่ผปู้ ระกันตน มาตรา ๔๐ ทีเ่ ป็น แรงงานนอกระบบ (๕) มีการอนุมัติหลักการร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... เพื่อยกระดับการคุ้มครอง สิทธิของลูกจ้างให้สงู ขึน้ และให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปจั จุบนั อาทิ การกำหนดให้ลกู จ้างมีสทิ ธิลากจธุระอันจำเป็นโดยได้ รับค่าจ้าง และกำหนดให้ลูกจ้างสามารถลาเพื่อตรวจครรภ์ก่อนคลอดบุตร อย่างไรก็ดี แม้รฐั ได้มนี โยบาย/กฎหมาย/มาตรการหลายประการเพือ่ ช่วยส่งเสริมและคุม้ ครองสิทธิดา้ นแรงงานของ แรงงานไทยให้มคี วามก้าวหน้าขึน้ แต่ยงั พบว่ามีปญ ั หาและอุปสรรคบางประการทีอ่ าจทำให้การคุม้ ครองสิทธิในการทำงาน ของแรงงานไทยยังเป็นไปอย่างไม่เต็มประสิทธิผลเท่าที่ควร ในประเด็นดังต่อไปนี้ (๑) ค่าจ้างขั้นต่ำ เนือ่ งจากมีขอ้ เรียกร้องเกีย่ วกับค่าจ้างขัน้ ตำ่ ว่า ไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพและมีการเพิม่ ค่าจ้างไม่เท่ากันทัง้ ประเทศ ทำให้คนทำงานไม่มีปัจจัยทางการเงินที่เพียงพอที่จะสร้างคุณค่าให้ชีวิต โดยอัตราค่าจ้างขั้นต่ำยังเป็นอัตราสำหรับลูกจ้าง ที่ไม่มีฝีมือเมื่อแรกเข้าทำงาน เฉพาะลูกจ้างคนเดียวที่สมควรจะได้รับและสามารถดำรงชีพอยู่ได้ตามสภาพเศรษฐกิจและ สังคม ณ เวลานัน้ ๆ๑๒๙ แต่ไม่ได้เป็นอัตราค่าจ้างขัน้ ตำ่ แรกเข้าทีเ่ พียงพอต่อการเลีย้ งชีพของตนเองและครอบครัวอีก ๒ คน ตามหลักการของ ILO ๑๒๙ กองเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ กระทรวงแรงงาน. (๒๕๖๐). ก.แรงงาน แจงค่าจ้างขั้นต่ำกำหนดตามเกณฑ์มาตรฐานสำหรับแรงงานแรกเข้าทำงาน. สืบค้นจาก www.mol.go.th/ content/62771/1505013922 คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ | 113 บทที่ ๔

اختر الفقرة المستهدفة3

الاتصال بفقرة
Connect to an entity
Disable highlights
أضف إلى جدول المحتويات