43
คาวินิจฉัยของศาลที่มีความเกี่ ยวข้ องกั บสิท ธิชุ มชน ส่วนศาลสิทธิมนุษยชนแห่งอเมริ กานั้น มีค ดีที่ เกี่ยวข้ อ งกั บ
ชนพื้นเมืองดั้ งเดิ มค่อนข้างมาก และโดยส่วนใหญ่ ศาลจะวินิ จฉัย ไปในแนวทางคุ้ มครองสิ ทธิ ของชนพื้ น เมื อ ง
ดั้งเดิมและชนกลุ่ มน้ อยเสีย ส่ว นใหญ่ จึงสรุปได้ว่าจากการศึ ก ษานั้ น ไม่พบว่าทั้ง 3 ศาลสิทธิมนุ ษยชน ได้ มี
คาวินิจฉัย/คาพิพากษาที่รับ รองหรือ คุ้ มครอง “สิทธิของชุมชนทั่ว ๆ ไป” ที่ไม่ใช่ “สิทธิชุมชนของชนพื้น เมื อ ง
ดั้งเดิม” แต่ประการใด
1.5.5 ข้อคิดเห็นทั่วไป (General Comments)/ข้อแนะนาทั่วไป (General Recommendation)
ของคณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนตามอนุ สัญญาว่า ด้วยสิท ธิมนุ ษยชนฉบั บต่างๆ
(1) ข้อคิดเห็ นทั่ ว ไป เลขที่ 23 ลงวันที่ 6 เมษายน 1994 ของคณะกรรมาธิ การสิ ท ธิ
มนุษยชน ภายใต้มาตรา 40 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิท ธิทางการเมืองและสิท ธิพ ลเมือง
คณะกรรมาธิการฯ ได้ออกข้อคิดเห็นในประเด็นที่ เกี่ย วกับ การปรับ ใช้แ ละตีค วามมาตรา 27
ของกติการะหว่า งประเทศว่าด้ วยสิ ทธิ ทางการเมือ งและสิท ธิ พลเมือ งเกี่ย วกั บสิ ทธิข องชนกลุ่ มน้ อย โดยสรุ ป
ดังนี้
ตามมาตรา 27 ของกติ ก าฯ ซึ่ ง บั ญ ญัติ ว่ า “ในรั ฐ ทั้ง หลายซึ่ ง มี ช นกลุ่ มน้อ ยทางเผ่าพันธุ์
ศาสนา หรือภาษาอยู่ บุคคลผู้เป็นชนกลุ่ มน้อ ยดั งกล่าวจะไม่ถู กปฏิ เสธสิท ธิในอัน ที่จะมี วัฒนธรรมของตนเอง
หรือนับถือและประกอบพิธี กรรมทางศาสนาของตนเอง หรือใช้ภาษาของตนเองภายในชุมชนร่ วมกับ สมา ชิ ก
อื่นๆ ของชนกลุ่ มน้ อยด้ วยกัน ” นั้น คณะกรรมาธิ การเห็น ว่า มาตรานี้เป็น การก าหนดและรั บรองสิ ท ธิ เ ชิ ง
ปัจเจกบุคคลของชนกลุ่ มน้ อยทั้ง หลาย ซึ่งมีความแตกต่างจากสิ ทธิ อื่น ๆ ซึ่งปัจเจกบุคคลทุ ก คนต้อ งได้ รั บ อยู่
แล้ว
กติกาฯ ได้เขียนให้สิทธิตามมาตรา 27 มีความแตกต่างจากสิทธิ ในการกาหนดเจตจานงของ
ตนเอง (right to self-determination) มาตรา 27 นั้น เกี่ยวข้องกับสิทธิของปัจเจกบุคคล ซึ่งการใช้สิทธิตาม
มาตรา 27 จะต้องไม่กระทบต่ ออธิ ปไตยและบูร ณาภาพของดิ นแดนของรัฐภาคี สิทธิของปัจเจกบุคคลที่ ไ ด้ รั บ
การคุ้มครองตามมาตรานี้ ได้แก่ สิทธิในการมีวัฒนธรรมเฉพาะ รวมถึงวิถีชีวิตที่ใกล้ ชิด กับดิ นแดนและการใช้
ทรัพยากร
กติกาฯ ได้กาหนดความแตกต่า งของสิ ทธิ ที่ ได้ รับ การคุ้ มครองตามมาตรา 27 ให้ได้รับ การ
ประกันสิทธิตามมาตรา 2 (1) ประกอบมาตรา 26 ซึ่งมาตรา 2 (1) ได้กาหนดให้รัฐประกัน การใช้สิ ทธิโ ดยไม่
เลือกปฏิบัติ ปรับใช้กับปัจเจกบุคคลทุกคนภายในดินแดนหรือภายใต้เขตอานาจรัฐของรัฐ ไม่ว่าบุ คคลนั้นจ ะเป็ น
ชนกลุ่มน้อยหรือไม่ก็ตาม ส่วนมาตรา 26 บัญญัติคุ้มครองให้บุคคลทุ กคนเสมอกันตามกฎหมาย และมีสิทธิ ที่
จะได้รับความเท่าเทีย มกั นตามกฎหมายโดยปราศจากการเลื อ กปฏิ บัติ ไ ม่ว่า ด้วยเหตุ ผลทางเชื้ อชาติ ผิว เพศ
ภาษา ศาสนา ความคิดเห็นทางการเมือง หรือความคิดเห็นอื่ นใด สัญชาติ หรือสังคมดั้งเดิม ทรัพย์สิน หรือชาติ
กาเนิด หรือสถานะอื่นใด