รายงานการศึกษาวิจัย
การเลือกปฏิบัติในการประกอบอาชีพของผูติดเชื้อเอชไอวี
III
บทสรุปสําหรับผูบริหาร
1. บทนํา
เมื่อป พ.ศ. 2527 ประเทศไทยไดตรวจพบผูปวยเอดสรายแรก หลังจากนั้นจํานวนผูปวยเอดสและผูติดเชื้อ
เอชไอวีก็ปรากฏตอสังคมเพิ่มมากยิ่งขึ้นจนถึงปจจุบัน ซึ่งจากขอมูลสํานักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค กระทรวง
สาธารณสุข ณ วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 รายงานวา ประเทศไทยมีจํานวนผูปวยเอดสและผูติดเชื้อเอชไอวี ตั้งแต
พ.ศ. 2527 ถึงวันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 เปนจํานวนทั้งสิ้น 376,690 ราย และเสียชีวิต 98,721 ราย โดยกลุมอายุ
ของผูปวยและผูติดเชื้อที่พบมากที่สุดเปนกลุมคนวัยทํางานที่มีอายุ 30 - 34 ป รอยละ 24.97 รองลงมาอายุ
25 - 29 ป และ 35-39 ป รอยละ 21.73 และ 18.19 ตามลําดับ โดยสวนใหญประกอบอาชีพรับจางทั่วไป
รอยละ 45.48 รองลงมาเปนเกษตรกร และผูวางงาน รอยละ 19.49 และ 6.06 ตามลําดับ ซึ่งจากสถิติดังกลาว
พบวา ผูติดเชื้อเอชไอวีสวนใหญมีอายุระหวาง 20 – 44 ป และเปนวัยแรงงานที่สําคัญของประเทศ
สถานการณการแพรระบาดของเชื้อเอชไอวีในระยะแรก สังคมมีความตระหนก หวาดกลัว เนื่องจากคน
ในสังคมยังขาดความรู ความเขาใจ และขอเท็จจริงเกี่ยวกับโรคที่เกิดจากเชื้อเอชไอวี ดังนั้น ภาครัฐ ภาคเอกชนและ
ภาคประชาสังคม จึงมีความพยายามรณรงคเพื่อประชาสัมพันธเผยแพรใหประชาชนทั่วไปมีความรูความเขาใจ
เกี่ยวกับเอดสอยางแพรหลาย โดยเนนกลุมที่มีพฤติกรรมเสี่ยงสูง เชน ผูซื้อบริการทางเพศ กลุมชายรักชาย และ
กลุมผูติดยาเสพติดซึ่งใชเข็มฉีดยารวมกัน
นอกจากนี้ ประชาชนทั่วไปยังมีทัศนคติในเชิงลบตอผูติดเชื้อเอชไอวี โดยมองวาผูติดเชื้อเอชไอวีเปนผูมี
พฤติกรรมทางเพศไมเหมาะสมหรือเปนผูติดยาเสพติด จนทําใหภาพลักษณของผูติดเชื้อ คือ คนเลว คนไมดี และ
เปนที่นารังเกียจของสังคม ทําใหการใชชีวิตประจําวันของผูติดเชื้อเอชไอวีเปนไปอยางยากลําบาก ทั้งในเรื่อง
สุขภาพกาย สุขภาพจิต สภาวะความเปนอยู หนาที่การงาน สถานภาพทางสังคม ถูกรังเกียจ เหยียดหยาม
ถูกแบงแยกออกจากคนในสังคม เพราะหากทราบวาผูใดติดเชื้อเอชไอวี ก็มักจะแสดงทาทีรังเกียจ ไมยอมรับ หรือ
ถูกบีบบังคับออกจากงาน มีผลทําใหผูติดเชื้อไมกลาเปดเผยตนเองตอสังคม ไมกลาไปพบแพทยเพื่อรักษาตัว และ
ไมกลาขอคําปรึกษาแนะนําจากผูเชี่ยวชาญ เพราะเกรงวาจะถูกครอบครัว เพื่อนบาน เพื่อนรวมงาน นายจาง
และผูเกี่ยวของรังเกียจ รวมทั้งอาจมีผลกระทบตอผูใกลชิด เชน คูสมรสและบุตร เปนตน
ปญหาดังกลาว ลวนแตเปนปญหาที่สงผลกระทบตอวิถีชีวิต ความเปนอยู คุณภาพชีวิต และศักดิ์ศรีความ
เปนมนุษยของผูติดเชื้อและผูใกลชิด ทั้งนี้ สาเหตุสําคัญมาจากการที่สังคม เจาหนาที่ และบุคลากรที่เกี่ยวของขาด
ความรู ความเขาใจที่ถูกตองในเรื่องเอชไอวีหรือเอดส ตลอดจนขาดความตระหนักในเรื่องสิทธิมนุษยชนและศักดิ์ศรี
ความเปนมนุษยอยางเสมอภาคและเทาเทียมในประชากรทุกกลุม ตามทีบ่ ญ
ั ญัตไิ วในรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย