ไว้ อย่ำงชัดเจนว่ำ ผู้หญิ งควรรักนวลสงวนตัวและกำรไม่มีเพศสัมพันธ์ เป็ นวิธีที่ดีที่สุดในกำรป้องกันกำร ตังครรภ์ ้ ไม่พร้ อมในวัยเรี ยน แต่คมู่ ือได้ ให้ ควำมรู้กำรใช้ ถงุ ยำงอนำมัย ยำคุมกำเนิดชนิดเม็ด มำกไปกว่ำนัน้ คูม่ ือได้ ให้ ควำมรู้กำรศึกษำเกี่ยวกับทำงเลือกในกำรแก้ ไขปั ญหำกำรท้ องไม่พร้ อมของเยำวชนหญิงด้ วยคือ ทังในกรณี ้ ต้องกำรดำรงครรภ์ต่อ เช่น ให้ ไปรับบริ กำรฝำกครรภ์ที่โรงพยำบำล ติดต่อขอรับบริ กำรบ้ ำนพัก ชัว่ ครำว ติดต่อหน่วยงำนเพื่อหำผู้อปุ กำระบุตรบุญธรรม ติดต่อขอรับควำมช่วยเหลือด้ ำนอำชีพและสังคม สงเครำะห์หรื อเข้ ำร่ วมกลุ่มสนับสนุนต่ำงๆ (องค์กำรแพธ, ๒๕๕๔, น. ๔๒) และในกรณี ยุติกำรตังครรภ์ ้ คูม่ ือได้ ให้ ควำมรู้เกี่ยวกับกำรยุตกิ ำรตังครรภ์ ้ วำ่ “เพือ่ ให้ปลอดภัยกับผูห้ ญิ งมากที ่สดุ ควรเลื อกยุติเมื ่อตัง้ ท้องไม่เกิ น ๓ เดื อน นับตัง้ แต่วนั ที ่มีประจาเดื อนครั้งสุดท้ายและทาโดยแพทย์เท่านัน้ ปั จจุบนั มี หน่วยงาน ให้บริ การกับผู้หญิ ง ที ่ตดั สิ นใจเลื อกทางนี ้ โดยระบุบริ การว่า “ปั ญหาประจาเดื อนไม่ ปกติ ”” (องค์กำรแพธ, ๒๕๕๔, น. ๔๓) นอกจำกนี ้ คู่มือยังได้ ให้ ควำมรู้ด้ำนกฎหมำยเกี่ยวกับกำรอนุญำตให้ ผ้ หู ญิงยุติกำรตังครรภ์ ้ ได้ ใน กรณี ต่ำงๆ ซึ่งระบุว่ำ ผู้หญิ ง สำมำรถยุติกำรตัง้ ครรภ์ ไ ด้ ถ้ ำเป็ นกำรตัง้ ครรภ์ ที่เป็ นอันตรำยต่อชี วิตและ สุขภำพของผู้หญิง ผู้หญิงที่มีอำกำรทำงจิตก่อน หรื อขณะตังครรภ์ ้ กำรตังครรภ์ ้ เกิดจำกกำรข่มขืน และกำร ตังครรภ์ ้ โดยที่ผ้ หู ญิงอำยุต่ำกว่ำ ๑๕ ปี และให้ ควำมรู้ กำรดูแลตัวเองหลังยุติกำรตังครรภ์ ้ รวมถึงอำกำร ผิดปกติจำกกำรยุตกิ ำรตังครรภ์ ้ ที่ต้องรี บกลับไปพบแพทย์ (องค์กำรแพธ, ๒๕๕๔, น. ๔๖-๔๗) แม้ วำ่ เป็ นโครงกำรและคูม่ ือที่ก้ำวหน้ ำมำกทำงควำมคิดในเรื่ องสิทธิอนำมัยเจริ ญพันธุ์ของเยำวชน หญิง ระบุสถำนที่ในกำรเข้ ำถึงบริ กำรกำรปรึ กษำทำงเลือกสำหรั บผู้หญิงท้ องไม่พร้ อม บ้ ำนพักรอคลอด/ หลังคลอด สถำนรับฝำกเลี ้ยงเด็กเพื่อรอควำมพร้ อม กลุ่มสนับสนุน /ให้ กำรปรึ กษำและอุปกำระและหำ ครอบครัวทดแทน คลินิกที่บริ กำรตรวจรักษำสุขภำพทำงเพศสำหรับวัยรุ่ น ในจังหวัดต่ำงๆ ทว่ำไม่ได้ ระบุ สถำนที่ยตุ กิ ำรตังครรภ์ ้ ที่ชดั เจน และเป็ นกำรมุง่ สอนให้ ควำมรู้เฉพำะเยำวชนหญิงเท่ำนัน้ กระทรวงศึกษำธิกำรได้ สนับสนุนบำงหน่วยงำนที่ยงั ใช้ วำทกรรมในบริบทดังเดิ ้ มของสังคมมำใช้ กบั บริ บทสังคมปั จจุบนั เช่น โครงการอดเปรี ย้ วไว้ กินหวาน (สถำบันครอบครัวไทย, ๒๕๕๔) โดยสถำบัน ครอบครัวไทย ที่พยำยำมรื อ้ ฟื น้ ค่ำนิยม “อดเปรี ย้ วไว้ กินหวำน” เพื่อจะจัดกำรกับปั ญหำพฤติกรรมทำงเพศ ที่ไม่เหมำะสมในหมู่วยั รุ���น เนื่องจำกสถำบันฯ เชื่อว่ำกำรตังครรภ์ ้ รวมไปถึงกำรยุติกำรตังครรภ์ ้ ของเยำวชน เป็ นผลจำกวัฒ นธรรมในโลกยุคไร้ พรมแดนผ่ำนสื่ อต่ำงๆ ทำให้ เกิ ดปั ญ หำกำรมี ทักษะชี วิต ที่ ต่ำ ขำด ภูมิค้ มุ กันทำงจิตใจ มีพฤติกรรมทำงเพศแบบเสรี และขำดกำรรับผิดชอบ ตลอดจนควำมบกพร่ องทำง คุณธรรม จริยธรรม ซึง่ ทำงโครงกำรมีจดุ ประสงค์ดงั นี ้ ๖๘