ทำแท้ งที่ไม่ปลอดภัย, ไม่ตกอยู่ในอันตรำยเพรำะขำดบริ กำรสุขภำพที่ปลอดภัย ขำดบริ กำรให้ คำปรึ กษำ (จิตติมำ ภำณุเดช และคณะ, ๒๕๕๐) นอกจำกนี ้ จำกกำรศึกษำฎีกำที่เกี่ยวข้ องกับกำรลักลอบทำแท้ ง ยุติกำรตังครรภ์ ้ พบว่ำหญิงที่ ยินยอมให้ ผ้ ูอื่น ทำแท้ ง ลูก นัน้ ถื อ ว่ำมี ส่ว นร่ วมในกำรกระทำควำมผิ ด ไม่ถื อว่ำ เป็ นผู้เสี ย หำย เช่น ใน คำพิพำกษำศำลฎิกำที่ ๙๕๔/๒๕๐๒ ที่ผ้ หู ญิงยินยอมให้ ทำแท้ งจนตนเองถึงแก่ควำมตำย ซึ่งพ่อของผู้หญิง คนนันฟ ้ ้ องขอให้ ศำลลงโทษจำเลยที่เป็ นผู้ทำแท้ งให้ ผ้ หู ญิงคนนัน้ ศำลจึงไม่ลงโทษ เนื่องจำกถือว่ำผู้ตำย ไม่ใช่ผ้ เู สียหำย แต่เป็ นร่วมกระทำควำมผิด พ่อของผู้ตำยจึงไม่มีสิทธิฟ้อง (STD Lawcenter, 2012) ซึ่งศำล ไม่เพียงคุ้มครองสิทธิในกำรดูแลและป้องกันสุขภำพให้ กบั ผู้หญิง เพรำะถือว่ำกำรทำแท้ งเป็ นอำชญำกรรม ผิดตำมประมวลกฎหมำยอำญำ ซึ่งสะท้ อนให้ เห็นกำรขำดสำนึกในสิทธิของผู้หญิงต่อกำรตัดสินใจว่ำจะมี บุตรหรื อไม่และจะมีเมื่อใด มำกไปกว่ำนันนอกเหนื ้ อกำรกระทำควำมผิดทำงอำญำ ฐำนทำให้ แท้ งลูกโดย หญิงนันยิ ้ นยอมตำมประมวลกฎหมำยอำญำ ศำลยังได้ ม่งุ ประเด็นไปยังผู้กระทำแท้ งให้ หญิงในประเด็น อื่นๆอีกด้ วย ซึ่งนำไปสู่กำรกำหนดกำรลงโทษที่มำกขึ ้นต่อจำเลย เช่น ในคำพิพำกษำศำลฎีกำที่ ๙๒๘๓/ ๒๕๕๑ ที่ “ศาลชั้ น ต้ น พิ พ ากษาลง โทษจ าเลยฐานประกอบกิ จการ สถานพยาบาลโดยไม่ได้รับใบอนุญาต จาคุก ๒ ปี ฐานประกอบ วิ ชาชี พเวชกรรมโดยมิ ได้เป็ นผู้ประกอบวิ ชาชี พเวชกรรม จาคุก ๒ ปี ฐานประกอบโรคศิ ล ปะ โดยมิ ไ ด้ ขึ้ น ทะเบี ย นและรั บ ใบอนุญ าต จาคุก ๖ เดื อน รวมจาคุก ๔ ปี ๖ เดื อน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจาคุก ๒ ปี ๓ เดื อน ริ บของกลาง ศาลอุทธรณ์ ภาค ๔ พิ พากษาแก้เป็ นว่า ความผิ ดฐานประกอบกิ จการสถานพยาบาลโดยไม่ได้รับใบอนุญาต จาคุก ๑ ปี ความผิ ดฐานประกอบวิ ชาชี พเวชกรรมโดยมิ ไ ด้เป็ นผู้ ประกอบวิ ชาชี พเวชกรรมและความผิ ดฐานประกอบโรคศิ ลปะโดย มิ ���ด้ขึ้นทะเบี ยนและรับใบอนุญาตเป็ นกรรมเดี ยวเป็ นความผิ ดต่ อ กฎหมายหลายบท แต่ละบทมี อัตราโทษเท่ากัน ให้ลงโทษฐาน ประกอบโรคศิ ลปะ โดยมิ ได้ขึ้นทะเบี ยนและรับใบอนุญาตจาคุก ๖ เดื อน รวมจาคุก ๑ ปี ๖ เดื อน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจาคุก ๙ เดื อน ...” (ไทยจัดจ์, ๒๕๕๕) เช่นเดียวกับคำพิพำกษำศำลฎีกำที่ ๔๙๗๘/๒๕๔๘ ที่ผ้ กู ระทำแท้ งให้ หญิงที่ยินยอมในฐำนะจำเลยมี ๕๒