โดยทั่วไป กิจกรรมการเฝ้าระวังที่ด�ำเนินการโดยสถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติควรจะต้อง มีการจัดการ (วางแผน จัดสรรทรัพยากร ควบคุม และประเมินผล) ท�ำอย่างต่อเนื่องและสม�่ำเสมอ ท�ำเป็นวงจรปกติในส�ำนักงาน ท�ำงานในเชิงรุก เมื่อมีเหตุการณ์ส�ำคัญเกิดขึ้น มุ่งเน้นผลลัพธ์ และการบันทึกเหตุการณ์จริงบนหลักสิทธิมนุษยชน ทั้งนี้ อาจมีบางโอกาสที่สถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติมีความจ�ำเป็นที่จะต้องส�ำรวจและเฝ้าระวังบางสถานการณ์ที่ ไม่ได้วางแผนล่วงหน้า อย่างไรก็ดี กิจกรรมการเฝ้าระวังส่วนใหญ่สามารถคาดการณ์ได้ และท�ำเป็นวงจรปกติดังนี้ ประการแรก สถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ควรระบุประเด็นที่จะเฝ้าระวังตามล�ำดับ ความส���ำคัญ ซึ่งควรสอดคล้องกับ 1) ประเด็นปัญหาส�ำคัญด้านสิทธิมนุษยชนของ ประเทศ 2) โอกาสและความเสี่ยงของการละเมิด สิทธิมนุษยชนในประเทศ 3) ความสามารถในการ ด�ำเนินการเฝ้าระวังจากข้อจ�ำกัดด้าน งบประมาณ ทรัพยากร และระยะเวลา ประการที่สาม สถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ด�ำเนินการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูล ตามประเด็นการเฝ้าระวังที่ก�ำหนดไว้ ประการที่สอง สถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ควรวางแผนและตัดสินใจในวิธีการ กระบวนการ/เทคนิคที่ใช้ กรอบเวลา รวมถึง โครงสร้างของระบบข้อมูลที่ต้องการจะเฝ้าระวัง (เช่น การระบุลักษณะข้อมูลและแหล่งข้อมูลที่ ต้องการ หรือการระบุหรือพัฒนาเครื่องมือ การเก็บข้อมูล ฯลฯ) ประการสุดท้าย สถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ น�ำเสนอผลลัพธ์ ผ่านการรายงาน ผลการด�ำเนินการเฝ้าระวัง และจัดท�ำข้อเสนอเพื่อรณรงค์ ให้เกิดการเปลี่ยนแปลง 93 มาตรฐานและแนวทางการด�ำเนินงานของสถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ