ต้ น ทุ น การผลิ ต สู ง เช่ น ค่ า เชื้ อ พั น ธุ์ ค่ า ปุ๋ ย ค่ า สารเคมี เมื่ อ ทดลองปลู ก มาซั ก ระยะใหญ่ พบว่ า ได้ ผลตอบแทนไม่คุ้มค่ามากนักและเริ่มมีแนวโน้มเรื่องปัญหาหนี้สิน ทาให้ชาวบ้านส่วนใหญ่ตัดสินใจเลิก ปลูกพืชเศรษฐกิจและเริ่มฟื้นฟูป่าอีกระลอกใหญ่ภายหลังยุคขยายตัวของการปลูกพืชเศรษฐกิจ แม้ว่า ชาวบ้านจะนิยมทานามากขึ้น เพราะการทานาจะให้ผลผลิตข้าวมากและใช้ระยะเวลาสั้น แต่ชาวบ้าน กลางส่วนใหญ่ยังคงยึดการทาไร่หมุนเวียนเป็นหลักมาจนถึงปัจจุบัน ผสมผสานกับการปลูกไม้ผลเพื่อทั้ง บริโภคและขายตามฤดูกาล บริเวณบ้านกลางถือว่าเป็นอีกแหล่งที่มีทรัพยากรป่าไม้อุดมสมบูรณ์ เป็นพื้นที่เป้าหมายของการ สั มปทานป่ า ในอดีต ถึง ๓ ครั้ ง ครั้ งแรกประมาณปี พ.ศ.๒๔๙๓ โดยบริษัทบอมเบย์เบอร์ม า ต่อมา ประมาณปี พ.ศ.๒๗๐๒ ให้สัมปทานกับบริษัทคนไทย และครั้งที่สามประมาณปี พ.ศ.๒๕๑๔ ส่งผลให้ไม้ ขนาดใหญ่ถูกโคนจนแทบไม่เหลื อ และภายหลั งการปิดสัมปทานป่า เมื่อ พ.ศ.๒๕๓๑-๒๕๓๒ ผื น ป่า บริเวณบ้านกลางยังคงเผชิญกับขบวนการลักลอบตัดไม้เถื่อนของนายทุนและผู้มีอิทธิพลอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้สภาพป่าที่เคยอุดมสมบูรณ์เสื่อมโทรมลงอีกเป็นทวีคูณ อีกทั้งสัตว์ป่านานาชนิดล้มตายและลด จานวนลง น้าในลาห้วยเริ่มแห้งขอด กระทบต่อผลผลิตข้าวและความเป็นอยู่ของคนในชุมชนเป็นอย่าง มาก “นาหน้าหมู่” คนบ้านกลางและแปลงไร่หมุนเวียนที่มองเห็นร่องรอยการแบ่งพื้นที่เพื่อพักหมุนแปลง พ.ศ.๒๕๓๔ กรมป่าไม้ได้ประกาศเขตอุทยานแห่งชาติถ้าผาไททับ พื้นที่ชุมชน ครอบคลุมพื้นที่ อาเภอเมือง อาเภอแจ้ ห่ ม อาเภอแม่เมาะ และอาเภองาว จังหวัดล าปาง มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ ๗๕๘,๗๕๐ ไร่ หรือ ๑,๒๑๔ ตารางกิโลเมตร ส่งผลให้ชาวบ้านกลางและชุมชนรอบข้างต้องเผชิญกับการ ถูกจ ากัดสิ ทธิ ในการใช้ป ระโยชน์ จากที่ดินทากิน เกิดความขัดแย้งระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐกับชาวบ้าน โดยเฉพาะกรณีการทาไร่หมุนเวียนตามวิถีดั่งเดิมของชุมชน รวมถึงนโยบายการอพยพย้ายคนออกจาก ป่า สถานการณ์เหล่านี้จึงเป็นแรงผลักดันให้คนในชุมชนลุกขึ้นมาต่อสู้เรียกร้องสิทธิและความเป็นธรรม จากภาครัฐ ต่อมา พ.ศ.๒๕๓๘ ชาวบ้านกลางและชุมชนใกล้เคียงที่ได้รับผลกระทบจากการประกาศเขต อุทยานฯ รวมถึงปัญหาการประกาศเขตอุทยานฯ ได้รวมตัวเข้าร่วมกับเครือข่ายกลุ่มเกษตรกรภาคเหนือ หรือ คกน. เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลในขณะนั้นลงมาดาเนินการแก้ไขปัญหาที่ดินในเขตป่าร่วมกับกลุ่ ม ๖๕