(๒) การก่อตั้งและเข้าร่วมสหภาพแรงงาน เรื่องการมีเสรีภาพในการสมาคมและการรับรองที่มีผลจริงส�ำหรับสิทธิในการต่อรองเป็นหนึ่งในหลักการและ สิทธิขนั้ พืน้ ฐานในการท�ำงาน (ILO Declaration on Fundamental Principles and Rights at Work) ทีก่ ำ� หนดให้ประเทศ สมาชิกเคารพและปฏิบัติตาม โดยแม้ประเทศไทยจะรับว่าจะเข้าร่วมเป็นภาคีอนุสัญญา ILO ฉบับที่ ๘๗ ว่าด้วยเสรีภาพ ในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัวกัน ค.ศ. ๑๙๔๘ และฉบับที่ ๙๘ ว่าด้วยสิทธิในการรวมตัวและการร่วม เจรจาต่อรอง ค.ศ. ๑๙๔๙ แต่ยังพบว่า รัฐมีความล่าช้าในการพิจารณาปรับปรุงกฎหมายภายในให้สอดคล้องกับหลักการ ของอนุสัญญา โดยหากพิจารณาประเทศที่ร่วมก่อตั้งสมาคมอาเซียน เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๐ พบว่า มีเพียงประเทศไทยเท่านั้น ที่ยังไม่ให้สัตยาบันอนุสัญญาฉบับที่ ๘๗ และฉบับที่ ๙๘๑๓๐ จึงถือว่ารัฐยังไม่มีความก้าวหน้าในการเข้าเป็นภาคีอนุสัญญา ฉบับที่ ๘๗ และ ๙๘ เท่าที่ควร (๓) กรณีบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๖๐ (๓.๑) เรื่องความครอบคลุมของกลุ่มลูกจ้างในการก�ำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต�่ำของกลุ่มลูกจ้างบางกลุ่ม บางประเภท อาทิ นักเรียน นักศึกษา คนพิการ ผูส้ งู อายุ ทีเ่ ป็นลูกจ้างทีม่ นี ายจ้างตามเงือ่ นไขของมาตรา ๔ ของพระราชบัญญัตคิ มุ้ ครอง แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งอาจจะไม่ได้รับประโยชน์ในการเข้าถึงสิทธิตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๖๐ เนื่องจากนายจ้างไม่อยู่ภายใต้ขอบเขตแห่งกฎหมายฉบับนี้ (๓.๒) การขาดการตรวจสอบข้อบังคับเกี่ยวกับการท�ำงาน แม้จะเป็นการอ�ำนวยความสะดวกแก่ผู้ประกอบการ รายใหม่ แต่อาจเป็นช่องว่างที่ท�ำให้เกิดการละเมิดสิทธิแรงงานของลูกจ้างได้ ข้อเสนอแนะ ๑. รัฐโดยคณะกรรมการค่าจ้างควรจัดให้มกี ารศึกษาถึงความเป็นไปได้และความเหมาะสมในการก�ำหนดอัตราค่าจ้าง ขัน้ ต�ำ่ ให้สอดคล้องกับหลักการขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ ภายใต้บริบทของสังคมไทย อาทิ เรือ่ งการก�ำหนดอัตรา ค่าจ้างเดียวกันทั่วประเทศ การก�ำหนดให้อัตราค่าจ้างขั้นต�่ำเพียงพอต่อการเลี้ยงชีพของลูกจ้างและครอบครัวอีก ๒ คน ๑๓๐ มูลนิธิอารมณ์ พงศ์พงัน. (๒๕๖๐). การเป็นเป็นภาคีอนุสัญญา ฉบับที่ ๘๗ และ ๙๘. สืบค้นจาก https://aromfoundation.org 114 | รายงานผลการประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศไทย ปี ๒๕๖๐