30 รายงานการศึกษาวิจัย การเลือกปฏิบัติในการประกอบอาชีพของผูติดเชื้อเอชไอวี 3) การขมขูหรือทําใหบุคคลอื่นตกเปนเหยื่อ65 กรณีการเลือกปฏิบัติจากการประกอบอาชีพ พบวา กฎหมายฉบับ ดังกลาวไดบัญญัติหามมิใหนายจางทั้งภาครัฐและเอกชน รวมถึงผูประกอบการ เลือกปฏิบัติตอผูติดเชื้อเอชไอวี ในการจางงาน66 และหามมิใหมีการใชแบบสอบถามเกี่ยวกับสุขภาพและความพิการกอนการจางงาน เพื่อสงเสริม การขจัดการเลือกปฏิบัติ นายจางมีหนาที่ดําเนินงานตาง ๆ ในการขจัดการเลือกปฎิบัติ การปรับปรุงกรณีตาง ๆ ใหเหมาะสมกับผูพิการ อาทิ การปรับปรุงในเรื่องของเกณฑและแนวปฏิบัติที่สงผลใหผูพิการเสียเปรียบ การจัดใหมี เครื่องชวยเหลือเพิ่มเติม เพื่อประกันวาผูพิการจะไมเสียเปรียบบุคคลอื่น ๆ เปนตน67 นอกจากนี้ พระราชบัญญัติ ฉบับนี้ยังไดขยายความคุมครองไปยังบุคคลผูใกลชิดกับผูติดเชื้อเอชไอวีดวย68 พระราชบัญญัติวาดวยความเสมอภาค พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) กําหนดใหมีการปฏิบัติเชิงบวกเพื่อ สงเสริมสิทธิในความเสมอภาค โดยใหความสําคัญตอวิธีการในสัดสวนที่เหมาะสม (proportionate means) เพื่อบรรลุเปาหมายสําคัญ 3 ประการ กลาวคือ การสงเสริมใหบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติตามลักษณะที่กฎหมายรับรอง คุมครองใหลดขอเสียเปรียบที่เกี่ยวของกับเหตุแหงการเลือกปฏิบัติ; สนองตอบความตองการของบุคคลที่มีลักษณะ ที่เปนเหตุแหงการเลือกปฏิบัติรวมกันซึ่งแตกตางจากบุคคลอื่น ๆ หรือสงเสริมใหบุคคลที่มีลักษณะที่เปนเหตุ แหงการเลือกปฏิบัติรวมกันเขามามีสวนรวมในกิจกรรมที่บุคคลกลุมดังกลาวเขามามีสวนรวมนอย เชน การจัดการ ฝ ก อบรมโดยมี ก ลุ  ม เป า หมายเพื่ อ ให ก ลุ  ม ที่ เ สี ย เปรี ย บสามารถเข า ร ว มกิ จ กรรมต า ง ๆ ได69 ในมาตรา 159 แหงพระราชบัญญัติวาดวยความเสมอภาค กําหนดใหมีการปฏิบัติเชิงบวกกรณีการจางงานและการเลื่อนตําแหนง เปนตน กรณีการบังคับใชกฎหมายในสวนที่เกี่ยวกับการจางงาน พบวาพระราชบัญญัติกําหนดขยายบทบาท และหนาที่ของคณะกรรมการการจางงาน (employment tribunal) ในมาตรา 124 โดยใหคณะกรรมการฯ มีอํานาจจัดทําขอเสนอแนะเพื่อใหนายจางขจัดหรือลดผลกระทบจากการเลือกปฏิบัติตอผูเสียหาย และมีอํานาจ แนะนําใหสถานประกอบการดําเนินการลดผลกระทบในเชิงลบของการเลือกปฏิบัติในสถานประกอบการ เชน การกําหนดนโยบายการจางงานที่ใหโอกาสที่เทาเทียม แมวาขอเสนอแนะนี้จะไมมีผลผูกพันทางกฎหมาย แตหาก สถานประกอบการไมดําเนินการตามขอเสนอแนะอาจใชเปนหลักฐานในการฟองรองคดี ที่เกี่ยวของกับการเลือก ปฏิบัติกรณีอื่น ๆ นอกจากนี้ ในการพิจารณาคดี ใหภาระการพิสูจนตกแกผูถูกกลาวหาเมื่อคํารอง/คําฟองของผูรอง มีความชัดเจน เวนแตการฟองคดีอาญา ใหภาระการพิสูจนเปนไปตามหลักการพิจารณาคดีอาญากลาวคือ หลักการ ปราศจากเหตุแหงความสงสัย70 2.3 กฎหมายและแนวนโยบายของรัฐ หลักการ และมาตรการของประเทศไทยที่เกี่ยวของกับการคุมครอง สิทธิในการประกอบอาชีพของผูที่อยูรวมกับเชื้อเอชไอวี ประเทศไทยเปนอีกประเทศหนึ่งที่ไดรับการยอมรับจากเวทีโลกในการมุงมั่นในการปองกันและแกไข ปญหากา���แพรระบาดของเชื้อเอชไอวีที่มีความกาวหนา ทั้งในการดําเนินการปองกัน การดูแลรักษาและการให บริการ และการพยายามพัฒนากรอบกฎหมายและนโยบายในการสงเสริมการคุมครองสิทธิมนุษยชนของผูติดเชื้อ Chapter 2, Section 27 Section 60 67 Section 39 (5) 68 Chapter 2, Sects 26 - 27 69 Section 158 70 Section 136 65 66

Select target paragraph3