แหง a i l aชาติ N nd งา สํานaักtio nal Th นค ณ ยชน m a ะกรรมการสิทธิมนุษ o n of n ssi Hu Rights C om m i กรอบของการใชสิทธิที่เปนยอมรับในสังคมประชาธิปไตย คือ “สิทธิ” (Rights) จะจํากัดลงได ก็แตโดยกฎหมายเทานั้น กฎหมายที่รัฐออกมาเพื่อจํากัดขอบเขตการใชสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ตองเปน กฎหมายที่ผานความเห็นชอบจากตัวแทนประชาชนตามหลักประชาธิปไตย (รัฐสภา) เทานั้น อํานาจอธิปไตย เปนอํานาจสูงสุดในการปกครองประเทศ รัฐแมจะมีฐานะเปนบุคคล แตก็เปนบุคคลในแงนามธรรมหรือนิติบุคคล เทานั้น หาไดมีตัวตนและมีชีวิตจิตใจดังเชนบุคคลธรรมดาไม ดังนั้น รัฐจึงยอมไมสามารถใชอํานาจอธิปไตย กระทําการตาง ๆ ทั้งสามอํานาจไดดวยตนเอง รัฐจําเปนตองมีบุคคลธรรมดาคนหนึ่งหรือคณะหนึ่งเปนอยางนอย เปนผูใชอํานาจอธิปไตยกระทําการตางทั้งสามอํานาจแทนตน บุคคลธรรมดาที่ใชอํานาจอธิปไตยของรัฐแทนรัฐ และในนามของรัฐนี้ เรียกวา องคกรรัฐ (Organ of State) การใชสทิ ธิเสรีภาพอยางไมมขี อบเขตจํากัด จะกอใหเกิดสภาวะอนาธิปไตยเกิดขึน้ มาในรัฐไดและนําไปสู การไมมีเสรีภาพเหลือเลย ดังนั้น รัฐจึงจําเปนตองตรากฎหมายที่จํากัดหรือใหอํานาจรัฐในการจํากัดสิทธิเสรีภาพ ของประชาชน เพื่อเขามาจัดระบบคุมครองประชาชน จัดระเบียบการใชสิทธิเสรีภาพของประชาชนเพื่อมิให การใชสิทธิเสรีภาพของประชาชนคนหนึ่งไปกระทบหรือละเมิดตอสิทธิเสรีภาพของประชาชนคนอื่น ๆ ในสังคม หรือ��อประโยชนสาธารณะ ดังนั้น การใชสิทธิตามธรรมชาติของมนุษยแตละคน จะมีก็แตเพียงขอจํากัด เฉพาะที่มอบใหสมาชิกอื่นของสังคมสามารถใชสิทธิเหลานี้ไดเชนเดียวกัน ขอจํากัดเชนวานี้ จะกําหนดขึ้นได ก็แตตัวบทกฎหมายใหอํานาจเทานั้น ทั้งหลักธรรมาภิบาลและหลักนิติธรรม ลวนแตมุงเนนสิทธิเสรีภาพ การมีสวนรวม และความเปนธรรม หากหนวยงานของรัฐใชหลักธรรมาภิบาลและหลักนิติธรรมในการบริหารจัดการที่ดิน ก็จะชวยใหราษฎรมีความรู ความเขาใจในสิทธิ และมีกระบวนการปกปองคุมครองราษฎรใหไดรับความเปนธรรม ไมถูกละเมิดสิทธิปญหา ความขัดแยงในสิทธิที่ดินก็จะหมดไป 48 รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง “เพื่อปรับปรุงแกไข นโยบายกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนดานที่ดินและปาไม”