แหง a i l aชาติ N nd งา สํานaักtio nal Th นค ณ ยชน m a ะกรรมการสิทธิมนุษ o n of n ssi Hu Rights C om m i 2. การศึกษาวิจัยที่เกี่ยวของ 2.1 ที่ดินและการใชที่ดิน พจนานุกรมของราชบัณฑิตยสถานอธิบายความหมายของที่ดิน (Land) วา หมายถึง ผืนแผนดิน หรื อ พื้ น ดิ น พื้ น ที่ ดิ น ทั่ ว ไป และหมายความรวมถึ ง ภู เขา ห ว ย หนอง คลอง บาง ลํ า นํ้ า ทะเลสาบ เกาะ และที่ชายทะเลดวย สวนพจนานุกรมศัพทเศรษฐศาสตร ฉบับราชบัณฑิตยสถาน อธิบายไว 2 ความหมาย ดังนี้ 1. ตามทฤษฎีเศรษฐศาสตร หมายถึง ปจจัยการผลิตประเภทหนึง่ เปนทรัพยากรทีเ่ กิดขึน้ ตามธรรมชาติ และนํามาใชเพื่อการประกอบกิจกรรมทางเศรษฐกิจตาง ๆ ซึ่งในที่นี้ทรัพยากรธรรมชาติจะหมายถึง ทั้งสิ่งที่อยู ในดินและเหนือพื้นดินดวย เชน แรธาตุ หิน ดิน ทราย นํ้า ปาไม นํ้ามัน และผลตอบแทนที่ไดรับจากที่ดิน จะเรียกวา คาเชา 2. ในทางบัญชี ที่ดิน หมายถึง แผนดินซึ่งอาจมีทรัพยากรธรรมชาติอยูภายใตหรือเหนือพื้นดิน และจะนํามาใชในการประกอบกิจกรรมทางเศรษฐกิจตาง ๆ เชน เปนที่ตั้งของอาคาร โรงงาน การเพาะปลูก การเลี้ยงสัตว และเมื่อมีที่ดินก็ตองมี เจาของที่ดิน (landlord) เปนธรรมดา ในพจนานุกรมดังกลาวอธิบายวา หมายถึ ง ผู  ที่ เ ป น เจ า ของที่ ดิ น หรื อ สิ่ ง ปลู ก สร า งที่ อ ยู  บ นที่ ดิ น นั้ น ซึ่ ง จะได รั บ ผลตอบแทนในรู ป ของค า เช า จากการใหผูอื่นใชประโยชนจากที่ดินหรือสิ่งปลูกสรางที่เขาเปนเจาของในการประกอบกิจกรรมทางเศรษฐกิจ คาเชาที่เจาของที่ดินไดรับอาจมาจากคาเชาแท ๆ หรือคาเชาที่มาจากการลงทุนในการปรับปรุงที่ดินนั้นดวย เจาของที่ดินมักมีความสัมพันธกับผูเชาที่ดินตามกฎหมายเกี่ยวกับการเชาที่ดนิ และหลักประกันในการใชประโยชน ในที่ดินนั้น สําหรับประมวลกฎหมายที่ดิน ไดใหความหมายที่ดินไววา “พื้นที่ดินทั่วไป และใหหมายความ รวมถึง ภูเขา หวย หนอง คลอง บึง บาง ลํานํ้า ทะเลสาบ เกาะ และที่ชายทะเลดวย” ในกรอบคิดสิทธิมนุษยชนสากล ที่ดินเปนปจจัยจําเปนขั้นพื้นฐานของมนุษยทุกคนไมมีขอยกเวน จึ ง ควรนิ ย ามความหมายที่ ดิ น ให ก ว า ง และการกํ า หนดสิ ท ธิ ใ นที่ ดิ น จะต อ งเคารพสิ ท ธิ ข องคนจากคนจน คนที่ขาดโอกาสทางการศึกษาผูที่เขาไมถึงกฎหมายที่อยูในชนบทหรืออยูตามปาเขาลําเนาไพรดวย กลาวคือ ไม ใช อํ า นาจตามกฎหมายที่ เ หนื อ กว า ไปซ อ นทั บ สิ ท ธิ ข องบุ ค คลและชุ ม ชนที่ มี ม าแต เ ดิ ม ตามธรรมชาติ จึงขอใหนิยามที่ดินและสิทธิในที่ดินไววา หมายถึง พื้นที่ดินทั่วไป รวมถึงภูเขา หวย หนอง คลอง บึง บาง ลํานํ้า ทะเลสาบ เกาะ และที่ชายทะเล ซึ่งเปนปจจัยที่สําคัญในการประกอบกิจกรรมของมนุษยในดานตาง ๆ โดยมีระบบสิทธิรองรับทั้งสิทธิตามกฎหมาย ไดแก ที่ดินในกรรมสิทธิ์ของรัฐและที่ดินในกรรมสิทธิ์ของเอกชน และสิทธิตามธรรมชาติทั้งของปจเจกบุคคลและของสวนรวมที่ชุมชนใชรวมกัน แมยังไมมีกฎหมายรองรับ ใหกรรมสิทธิ์โดยสมบูรณเหมือนของเอกชนหรือหนวยงานรัฐแตเขาครอบครองใชประโยชนมาอยางสมดุลยั่งยืน มาชานาน การใชที่ดิน หมายถึง การใชประโยชนจากพื้นที่ดินที่มีอยูนั้นใหเกิดประโยชนมากที่สุดเกิดผลตอบแทน มากทีส่ ดุ (วันทนา บุษยวงศ, 2534 อางจาก ดวงพร เพิม่ สุวรรณ, 2547) ดังนัน้ การใชทดี่ นิ หรือการใชประโยชนทดี่ นิ จึงหมายถึง การใชประโยชนจากที่ดินซึ่งมีอยูตามธรรมชาติเพื่อประกอบกิจกรรมตาง ๆ ที่จําเปนตอการดํารงชีวิต รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง “เพื่อปรับปรุงแกไข นโยบายกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนดานที่ดินและปาไม” 17

اختر الفقرة المستهدفة3